ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ႏွင့္အျခားေကာင္ေလးတစ္ေယာက္

 

 

အခ်စ္ဆိုတဲ့ကဗ်ာေလးဟာ တကယ္ေတာ့ သိပ္ကိုႏူးညံ့သိမ္ေမြ႕တဲ့အရာေလးပါ

လူေတြရဲ႕ႏွလံုးသားဟာအခ်စ္နဲ႕ေတြ႕ရင္ ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႕သြားတတ္လို႕ အခ်စ္ဟာလူေတြကိုျပဳစား ႏိုင္စြမ္းရွိတဲ့ သိမ္ေမြ႕တဲ့ႏွလံုးသားပိုင္ရွင္ေလးလို႕ဆိုရေလမလား

အခန္း(၁)

စိမ္းစိုေနေသာေတာင္တန္းၾကီးေတြ တေငြ႕ေငြ႕ျပန္တက္ေနေသာ ျမဴမွဳန္ေတြၾကားထဲမွာ ညိဳ႕ညိဳ႕စို ေနေသာ ရွမ္းရိုးမရဲ႕အေငႊြ႕သက္ေတြႏွင့္အတူ မိုးလင္းကာစေဝလီေဝလင္းအခ်ိန္တြင္ နီရဲစျပဳလာ ေသာေကာင္းကံယံၾကီးက ပုဇြန္ဆီေရာင္ပက္ဖ်န္း၍ေလာကၾကီးကို အလွဆင္လ်က္ရွိသည္။ ေတာင္တန္းေတြၾကားထဲတြင္ ကြယ္ဝွက္ေနေသာအလွတရားမ်ားက တိတ္တခိုးေလးပုန္းကြယ္ ရာမွထြက္လာေသာအခါ လွေသြးၾကြယ္ေနေသာမိန္းမပ်ိဳေလးတစ္ေယာက္လို လူတစ္ေယာက္ကို ဖမ္းစားႏိုင္စြမ္းရွိလွသည္။ ေလာကၾကီးတစ္ခုလံုးေအးခ်မ္းလွသည္။ ေဆာင္းေငြ႕ေတြႏွင့္သစ္ပင္စိမ္း တို႕ၾကားမွျဖတ္သန္းလာေသာ ေလေအးေတြက လူတစ္ေယာက္လံုးကိုအသည္းခိုက္မတတ္ေအး စိမ့္သြားေစသည္။

စိမ့္ကဲေနတဲ့ရာသီဥတုက အထီးက်န္မွဳေတြၾကားမွာရစ္သိုင္းေနမိတဲ့သူ႕ကို လြမ္းေမာျခင္းဆိုတဲ့ အရာေတြေအာက္မွာရွံဳးနိမ့္သြားေစေလာက္သည္။ ဒဏ္ဆိုတာမရခဲ့ဖူးတဲ့ငွက္တစ္ေကာင္အတြက္ ခဲမွန္မွာမေၾကာက္မိသလို အနာတရဆိုတာဘာမွန္းမသိတဲ့သူ႕အတြက္ေတာ့ ေလာကၾကီးမွာ ထူးဆန္းတဲ့အခ်စ္ဆိုတာၾကီးကိုေတာ့ အထူးတဆန္းရွာေဖြခ်င္ၾကည့္စမ္းပါ၏။ သူကရူးမိုက္သည္။ ဂီတေတြနားဆင္လွ်င္ေတာင္ ရူးသြပ္မိုက္မဲတဲ့သံစဥ္ေတြကိုပိုႏွစ္သက္သည္။ ခပ္မိုက္မိုက္ခံစားမွဳမ်ိဳး ဘယ္အရာနဲ႕မွမတူပဲ တစ္မူထူးျခားေနတဲ့ သီးသန္႕ဆိုတဲ့အရာမ်ိဳးကိုမွ ခံစားၾကည့္ဖူးခ်င္သည္။ တကယ္ေတာ့ ဒဏ္ရာေတြကိုေမြးဖြားလိုေနတဲ့သူတစ္ေယာက္ဟာ နာက်င္ရမွာကိုမေၾကာက္လို႕ပဲ လား။ သူတိတ္တိတ္ကေလးစိတ္ထဲကေနၾကိတ္ျပံဳးမိ၏။

ပါးစပ္ထဲမွအေငႊ႕ေတြကိုေလထဲသို႕တစ္ခ်က္မွဳတ္ထုတ္လိုက္ရင္း သူ႕စက္ဘီးေလးကို ခဏရပ္လိုက္ ပါသည္။ ေတာင္တန္းေတြထဲမွ ထြက္စျပဳလာေသာေနေရာင္ႏွင့္အတူလွပေနေသာ ခ်ယ္ရီပင္မ်ား ႏွင့္စိမ္းညိဳ႕ညိဳ႕ေတာင္ၾကီးေတြရယ္ ျမဴမွဳန္ေတြရစ္ဆိုင္းေနေသာ ရွမ္းျပည္နယ္၏မနက္ခင္းအလွကို သူ႕ရဲ႕ Cannon ကင္မရာေလးႏွင့္အမိအရမွတ္တမ္းတင္ေနမိသည္။ အခုလိုခ်ိန္မ်ိဳးမွာ Sunrise ၾကည့္ရတာရင္ထဲမွာ ေဆြးေျမ႕ေနတဲ့ခံစားခ်က္ေတြရိုက္ခတ္ေနသလုိ ရင္ထဲမွာေပ်ာက္ဆံုးေနတဲ့ အမ်ိဳးအမည္မသိ ေဝဒနာေတြဟာ တမဟုတ္ခ်င္းေရာက္ရွိလို႕လာပါသည္။ သူ႕နားၾကပ္ထဲတြင္ ျမည္ေနေသာေတးသြားတစ္ပုဒ္မွာ Majior Lazer ရဲ႕ Be Together ဆိုတဲ့သီခ်င္းေလး။

လူေတြမသိတဲ့ေတာင္တန္းေတြၾကားထဲမွာ ရွိတဲ့အလွတရားေတြ…. အဲ့ဒီသဘာ၀ဆန္တဲ့အလွ တရားေတြကိုသဘာ၀ကိုခ်စ္ျမတ္ႏိုးတဲ့သူေတြေလာက္ပဲ တန္ဖိုးထားၾကရမွန္းသိတာေလ။ အခုလို သဘာ၀ဆိုတဲ့အလွတရားေတြၾကားမွာ ဘ၀ဆိုတာကိုခဏေလာက္ပဲျဖစ္ျဖစ္ႏွစ္ျမဳပ္ၾကည့္လိုက္စမ္း ပါ။ သာယာၾကည္ႏူးမွဳဆိုတာဘာမွေျပာစရာမလိုပဲသူ႕အလိုလိုေရာက္လာလိမ့္မယ္လို႕ သူတပ္အပ္ ေျပာရဲသည္။ ပ်ံသန္းေနေသာငွက္အုပ္တစ္ခုကို အမိအရသူလွမ္းရိုက္လိုက္သည္။ ထိုငွက္အုပ္က ေတာင္စြယ္တစ္ခုအနားသို႕ေရာက္ေသာအခါ ေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္။ လက္ထဲမွနာရီကို တစ္ခ်က္ၾကည့္လိုက္ျပီးေနာက္ သူအိမ္ျပန္ရန္စဥ္းစားလိုက္သည္။

ေတာင္တန္းေတြၾကားထိုးထြက္လာေသာေရာင္နီဦးအလင္းတန္းေတြႏွင့္အတူ သူ႕စက္ဘီးေလးကို အျပန္လမ္းသို႕ေမာင္းႏွင္လာခဲ့ပါသည္။ ျမိဳ႕အဝင္သုိ႕ေရာက္ေသာအခါ ေဂါက္ကြင္းတစ္ခုရွိျပီး ထိုေဂါက္ကြင္းနေဘးတြင္ ကြင္းျပင္က်ယ္ၾကီးတစ္ခုရွိျပီးအလွေမြးျမက္မ်ားခင္းထားသည္။ ထိုေနရာ တြင္မနက္ေစာေစာႏွင့္ညေနပိုင္းအခ်ိန္မ်ားတြင္ အားကစားလုပ္သူလမ္းေလွ်ာက္သူမ်ားရွိတတ္ သည္။ သူ႕စက္ဘီးကိုထိုေနရာဘက္မွျဖတ္ေမာင္းလာခဲ့သည္။ ေနေရာင္ကတေျဖးေျဖးျမင့္တက္ လာျပီျဖစ္ေသာလည္း အေအးဓာတ္ကေတာ့သိသိသာသာေလ်ာ့က်သြားျခင္းမ်ိဳးေတာ့မရွိပါ။ ကြင္းျပင္က်ယ္နားသို႕ေရာက္ေသာအခါ Basketball ကစားေနေသာလူငယ္အုပ္စုတစ္စုကိုေတြ႕ ရသည္။

 

ထို Basketball ကစားေနေသာလူငယ္မ်ားကိုသူေငးၾကည့္ရင္းစက္ဘီးကိုထိုအနားသို႕ေမာင္းလာ ခဲ့သည္။ ေကာင္ေလးအမ်ားစုမွာ အားကစားအက်ႌလက္ရွည္မ်ားကိုဝတ္ဆင္ထားျပီး ထိုအထဲမွာမွ အသားျဖဴျဖဴႏွင့္ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္မွ စြပ္က်ယ္ေလးကိုသာဝတ္ျပီးကစားေနသည္ကို ေတြ႕ရ သည္။ သူေငးၾကည့္ေနတုန္းမွာပင္ ထိုေကာင္ေလးလက္ထဲသို႕ ေဘာလံုးေရာက္ရွိသြားသည္။ ေကာင္ေလးက ေဘာလံုးကိုကြ်မ္းက်င္စြာကိုင္ရင္း ေျမွာက္လိုက္သည္။ ထိုစဥ္………..

သူ႕စက္ဘီးမွတစ္စံုတစ္ခုႏွင့္တိုက္မိသြားဟန္ရွိျပီး သူျမက္ခင္းေပၚသို႕လည္းက်သြားသည္။

“ဘုန္း………..”

အက်မေတာ္သည္မို႕နည္းနည္းေတာ့နာသြားသည္။ သူ႕စက္ဘီးေရွ႕တြင္ က်ိဳးပဲ့ေနေသာအုတ္ခဲက်ိဳး တစ္ခုကိုေတြ႕ရသည္။ သူစက္ဘီးလဲသြားသည္ကိုျမင္ေသာအခါ Basketball ကစားေနေသာ ေကာင္ေလးတစ္ခ်ိဳ႕ကဝိုင္းရယ္ၾကသည္။ သို႕ေသာ္စြပ္က်ယ္ႏွင့္ေကာင္ေလးကေတာ့ သူ႕ကိုၾကည့္ ျပီးျပံဳးရံုသာျပံဳးေနသည္။ သူရွက္ရွက္ျဖင့္လဲေနရာမွလူးလဲထလိုက္ျပီး စက္ဘီးကိုျပန္ထူလိုက္သည္။ ဒီျမိဳ႕ကိုသူေရာက္လာတာမၾကာေသးေသာေၾကာင့္ ဒီျမိဳ႕ကလူေတြႏွင့္ေတာ့နည္းနည္းစိမ္းေနေသး သည္။ ထံုက်င္သြားေသာေျခေထာက္တစ္ေခ်ာင္းကို အားယူထရင္းေဘာင္းဘီတြင္ေပေနေသာ ျမက္ေျခာက္စတစ္ခ်ိဳ႕ကိုခါပစ္လုိက္ကာ ထိုေနရာမွထြက္လာခဲ့သည္။ သူ႕လည္ပင္းမွာလြယ္ထားတဲ့ ကင္မရာၾကီးဘာမွျဖစ္မသြားတာပဲေတာ္ေသးသည္ဟုေျပာရမလိုျဖစ္ေနသည္။

 

သူသည္ မိုးေတြရြာသည့္အခါမ်ိဳးတြင္ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ကိုတစိမ့္စိမ့္ေသာက္ရင္း မိုးစက္ေေတြကို ကဗ်ာတစ္ပုဒ္လိုထိုင္ၾကည့္ေနတတ္သည္။ ပြင့္လင္းသည့္ေႏြရာသီမ်ိဳးတြင္ ေခ်ာင္းစပ္ေျမာင္းစပ္ တြင္ငါးမွ်ားတံတစ္ေခ်ာင္းႏွင့္ငါးသြားမွ်ားရတာၾကိဳက္သည္။ ေအးစိမ့္သည္ေဆာင္းတြင္လိုအခါမ်ိဳး တြင္ေတာ့ အခုလိုကင္မရာတစ္လံုးႏွင့္ သဘာဝအလွရွဴခင္းေတြကို မွတ္တမ္းတင္ရတာကို ႏွစ္ျခိဳက္ ပါသည္။ သူ႕ကင္မရာထဲကပံုေတြကိုတစ္ပံုခ်င္းၾကည့္ေနမိရင္း တစ္ေနရာေရာက္ေသာအခါ သူမွင္သက္သြားမိသည္။

Basketball ကစားကြင္းကေကာင္ကေလး…. ေဘာလံုးကိုကိုင္ေျမွာက္ေနသည့္ပံုေလး ဘယ္လိုလုပ္ သူရိုက္မိသြားပါလိမ့္။ ထိုအခ်ိန္က ကင္မရာကိုကိုင္သာကိုင္ထားျပီး သူရိုက္ဖို႕မရည္ရြယ္ခဲ့ပါ။ သို႕ေသာ္ ယခုေတာ့သူ႕ကင္မရာထဲတြင္အမွတ္မထင္ထိုေကာင္ေလး၏ပံုကို ရိုက္မိသြားပါသည္။ တစ္ခ်က္ျပံဳးလိုက္ရင္ ကင္မရာထဲက Memory Card ကိုထုတ္ကာ သူ႕ Laptop ႏွင့္ Join လိုက္ကာ ထိုေကာင္ေလး၏ပံုကို Computer ထဲသို႕ေျပာင္းထဲ့လိုက္သည္။

ထြက္လာကာစေရာင္နီဦးေနေရာင္က Basketball ျခင္းေပၚမွဖ်ာက်ေနျပီး ေဘာလံုးကိုကိုင္ေျမွာက္ ေနေသာေကာင္ေလး၏မ်က္ႏွာကိုဟပ္ေနသည္။ ေကာင္ေလးကေဘာလံုးကိုကိုင္ေျမွာက္ထားျပီး သူ႕အၾကည့္ေတြကစူးရွလို႕ေနပါသည္။ စူးရွတဲ့သူ႕အၾကည့္ေတြအျပင္ အခ်ိဳးက်က်စပ္ထားသည့္ သူ႕ေမးရိုးေတြႏွင့္ က်စ္လစ္ေသာလက္ေမာင္းသားေတြကလည္း ေယာက်ာ္းပ်ိဳတစ္ေယာက္၏ စြဲေဆာင္မွဳေတြကို မွဳန္းျခယ္ေနသေယာင္ေယာင္။ ေကာင္ေလး၏ဓာတ္ပံုကိုျမင္မွ ထိုေကာင္ေလး သူ႕ကိုျပံဳးၾကည့္ေနေသာပံုရိပ္ကိုျပန္လည္ျမင္ေယာင္လာသည္။ ထို႕အတူဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ သူ႕စိတ္ထဲတြင္ေႏြးကနဲခံစားမိလိုက္သည့္ အရသာေလးကတစ္မ်ိဳးေလး။

သူ႕လက္ေတြကိုအပ်င္းေၾကာတစ္ခ်က္ဆန္႕လိုက္ျပီး စားပြဲခံုေပၚမွထကာ ျပတင္းေပါက္ရွိရာသို႕ သြားကာခန္းဆီးကိုဖြင့္လိုက္သည္။ ျပင္ပမွေနေရာင္တစ္ခ်ိဳ႕ကအခန္းျပတင္းေပါက္မွေန၍သူ႕ အခန္းထဲသို႕ျဖာက်လာသည္။ ခန္းဆီးေတြကိုတစ္ဖက္ဆီခ်ည္ေႏွာင္လိုက္ျပီးေနာက္ ျပတင္းေပါက္ ဂ်က္ေတြကိုျဖဳတ္ကာ ျပတင္းေပါက္ကိုပါဖြင့္လိုက္သည္။ ထို႕ေနာက္သူ႕စားပြဲေပၚမွ Indoor Plants ေလးမ်ားကိုေနေရာင္ေအာက္သုုိ႕ေရြ႕ကာ ေရအနည္းငယ္ေလာင္းလိုက္ပါသည္။ နာရီကုိတစ္ခ်က္ ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ေက်ာင္းသြားခ်ိန္တန္ေနျပီျဖစ္ေသာေၾကာင္း ပန္းပင္မ်ားကိုေရအလ်င္စလို ေလာင္းလိုက္ျပီး အခန္းထဲမွအ၀တ္စားလဲကာထြက္လာခဲ့ပါသည္။ ေက်ာင္းေနာက္က်ေနလွ်င္ အတန္းအျပင္ဖက္တြင္ မတ္တပ္ရပ္ခိုင္းေနဦးမည္။

 

အခန္း(၂)

ညေနေက်ာင္းဆင္းျပီး အိမ္တြင္ေရမိုးခ်ိဳးအဝတ္စားလဲကာ အနည္းငယ္မိုးခ်ဳပ္ေသာအခါ အျပင္သို႕ ထြက္လာခဲ့သည္။

သူတို႕ေမဂ်ာမွသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က Birthday Party တစ္ခုဖိတ္ထားသျဖင့္ Taxi ႏွင့္ထိုလိပ္ စာအတုိင္းသူ္လာခဲ့သည္။ လိပ္စာအတိုင္းေရာက္ေသာအခါ ျခံ၀န္းငယ္ေလးတစ္ခုတြင္ မီးလံုးေလးမ်ားသီထားသည္ကိုေတြ႕ရသည္။ ထိုျခံ၀န္းထဲသို႕၀င္လိုက္ေသာအခါ သူတို႕ေက်ာင္းမွ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကိုေတြ႕ရသည္။ အားလံုးက Party တက္၀တ္စံုမ်ားျဖင့္ ည၏မီးေရာင္ေအာက္တြင္လွပေနၾကပါသည္။ သူေမြးေန႕ရွင္အတြက္ယူလာေသာလက္ေဆာင္ အရုပ္ကေလးကိုကိုင္ကာျခံ၀န္းအတိုင္းေလ်ာက္လာခဲ့သည္။ အိမ္ထဲသို႕ေရာက္ေသာအခါ ေမြးေန႕ရွင္ကိုေတြ႕သည္။

 

“ေဟ့ခ်စ္ေနာက္က်လွခ်ည္လား…….”

သူတို႕ေတြကတစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ခ်စ္ဟုခ်စ္စႏိုးျဖင့္ေခၚၾကျခင္းျဖစ္သည္။ ယခုေခတ္မွာ မိန္းကေလးေတြအခ်င္းခ်င္းသာ ရင္းႏွီးမွဳလြန္ကဲလာသည္မဟုတ္ပဲ ေယာက်ာ္းေလးသူငယ္ခ်င္းအ ခ်င္းခ်င္းမ်ားတြင္လည္း ႏူးႏူးညံ့ည့ံေလးေတြဆက္ဆံေနတတ္ၾကသည္ပဲေလ။ တစ္ေယာက္နဲတစ္ ေယာက္နာမည္ေနာက္တြင္ “မ” ထဲ့ေခၚတတ္သလို တစ္ခါတစ္ေလတြင္လည္း ခ်စ္စႏိုးျဖင့္ “ခ်စ္”

ဟုေခၚတတ္ၾကသည္။

 

“Happy Birthday ပါကြာ ယခုမွတိုင္ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာမိမိခ်စ္ခင္ႏွစ္သက္ရသူမ်ားနဲ႕ဘ၀ကိုေပ်ာ္ရႊင္ စြာျဖတ္သန္းႏိုင္ပါေစ”

 “ေက်းဇူးပါကြာ ……”

ေမြးေန႕ရွင္ကသူ႕ကိုလွမ္းဖက္ျပီးေက်းဇူးတင္စကားဆိုသည္။ ထို႕ေနာက္သူ႕ကိုအိမ္ထဲသို႕ေခၚသြား ျပီးဆိုဖာတစ္ခုေပၚတြင္ထိုင္ေစသည္။ ထို႕ေနာက္ ဖန္ခြက္တစ္လံုးႏွင့္ျပန္ေရာက္လာကာသူ႕ လက္ထဲသို႕ေပးသည္။

သူဖန္ခြက္ကိုနမ္းၾကည့္လိုက္ေသာအခါ ကြ်မ္းက်င္ေသာသူတစ္ေယာက္ေဖ်ာ္ထားေသာ Cocktail ေတြျဖစ္ေနမွန္းသိလိုက္ရသည္။

 

“Cocktail Party လားသူငယ္ခ်င္း”

“ဟား….ဟား….. ဒါေပါ့ကြာ ခဏေနေအာင္ေဌးတို႕အုပ္စုေရာက္လာၾကလိမ့္မယ္”

သူစားပြဲေပၚရွိသစ္သီးတစ္ခုကိုလွမ္းယူကာစားလိုက္သည္။ ေမြးေန႕ရွင္ထြန္းထြန္းကသူ႕ေဘးမွ ထိုင္လ်က္စကားေတြေဖာင္ဖြဲ႕ေအာင္ေျပာေနပါသည္။ Cocktail အရက္ရဲ႕ျပင္းရွရွအရသာတစ္ခ်ိဳ႕ သူလည္မ်ိဳမွဝမ္းဗိုက္တြင္းသို႕စီးဝင္သြားသည္။ ေမြးေန႕ပါတီရဲ႕ သီခ်င္းသံေအးေအးေလးက ည၏ေလေျပေလးေတြနဲ႕အတူ ညင္သာစြာပ်ံ႕ႏွံ႕ေနသည္။ နားထဲသို႕ခ်ိဳခ်ိဳေအးေအးေလးစီးဝင္ လာေသာထိုဂီတသံကို ယမကာရွရွေလးႏွင့္အရသာခံကာ နားဆင္ေနမိသည္။

“ဒါနဲ႕ထြန္းထြန္းမင္းကအခု အသက္ဘယ္ေလာက္ျပည့္တာတုန္း”

ထြန္းထြန္းကသူ႕ကိုၾကည့္ျပီးရယ္သည္။ ေတးသြားကေတာ့ Mika ရဲ႕ Last Party ဆိုတဲ့သီခ်င္းေလး ကိုေရာက္ရွိေနပါသည္။ အခုတေလာသူနားေထာင္ျဖစ္သည့္သီခ်င္းေလးပါ။

“အသက္၂၀ျပည့္တာေလကြာ ေနာက္ႏွစ္ဆိုမိန္းမယူလို႕ရျပီ ဟားဟား…..”

ထြန္းထြန္းႏွင့္သူရယ္ရယ္ေမာေမာျဖင့္စကားေျပာေနခိုက္ ေအာင္ေဌးတို႕အုပ္စုေရာက္လာပါသည္။

“Hey guys!! What’s up?”

ေအာင္ေဌးကသူ႕ဗီဇအတုိင္းဘိုလိုႏွဳတ္ဆက္ပါသည္။ ထို႕ေနာက္ေမြးေန႕ရွင္ထြန္းထြန္းကိုသိုင္းဖက္ လိုက္သည္။

“Happy Birthday သူငယ္ခ်င္း”

“Thank you ကဲလာထိုင္ၾကဒီမွာ မိုးည လဲအခုပဲေရာက္တာမင္းတို႕ေရာက္လာတာနဲ႕အေတာ္ပဲ ”

ေအာင္ေဌးကသူ႕ေဘးမွာဝင္ထုိင္ျပီးက်န္သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္က ေဘးကဆိုဖာတြင္ဝင္ထုိင္ၾက သည္။ ထြန္းထြန္းကသူငယ္ခ်င္းေတြကိုထိုင္ေစျပီး အေနာက္ထဲသို႕ဝင္ကာ လင္ဗန္းတစ္ခုျဖင့္ျပန္ ထြက္လာျပီး Cocktail ခြက္ေတြကိုလာေပးသည္။

“ကဲလာၾကေဟ့ Cheer……..”

“ံHappy Birthday ထြန္းထြန္း”

သူတို႕ေတြအားလံုးယမကာခြက္ေတြကိုျပိဳင္တူေမာ့လိုက္ၾကပါသည္။ သူ႕ေခါင္းထဲတြင္အနည္းငယ္ ရီေဝေဝျဖစ္လာသလုိရွိသည္။ Alcohol ဒဏ္သိပ္မခံႏိုင္ေသာသူ႕အတြက္ ႏွစ္ခြက္ေလာက္ဝင္သြား သည့္အခါ ရီေဝေဝျဖစ္လာသည္။ ဂီတသံစဥ္ေတြကေတာ့ Stan ဆိုတဲ့သီခ်င္းေဟာင္းေလးကို ေရာက္ရွိေနပါသည္။ အျပင္ဖက္တြင္ေမွာင္မဲေနေသာညရိပ္တစ္ခ်ိဳ႕ကိုလွမ္းျမင္ေနရသလို လူတစ္ခ်ိဳ႕၏စကားေျပာသံ ရယ္ေမာသံတစ္ခ်ိဳ႕ကိုလည္း ၾကားေနရသည္။

“ေဟး ………သီဟ”

သူရီေဝေဝျဖင့္လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ မနက္ကကစားကြင္းထဲတြင္ေတြ႕ခဲ့သည့္ Basketball ကစားသည့္ေကာင္ကေလးပါ။ မထင္မွတ္ပဲသူကလည္း ထြန္းထြန္းႏွင့္အသိေတြျဖစ္ေနသည္။ ထြန္းထြန္းက ထိုေကာင္ေလးထံသို႕ သူတို႕ဝိုင္းမွထသြားပါသည္။

“ေနာက္က်လွခ်ည္လားကြာ ငါကမင္းမလာလို႕ေမွ်ာ္ေနတာ”

“ဟုတ္တယ္ကြာ အိမ္မွာကိစၥေလးေတြနည္းနည္းရွိေနလို႕ေနာက္က်သြားတယ္ ေရာ့ဒါမင္းအတြက္ Birthday Present”

“ေက်းဇူးပဲသူငယ္ခ်င္းလာ…. မင္းကိုငါ့ေဘာ္ဒါေတြနဲ႕မိတ္ဆက္ေပးမယ္”

ထြန္းထြန္းကထိုသီဟဆိုေသာေကာင္ေလးကို သူတို႕ဝိုင္းကိုေခၚလာပါသည္။ သူကေတာ့ထိုေကာင္ ေလးကိုမၾကည့္ရဲသျဖင့္ေခါင္းငံု႕ထားမိသည္။

“ကဲေဘာ္ဒါတို႕ ဒါငါ့သူငယ္ခ်င္း သီဟကိုကိုတဲ့။ သီဟ ဒါငါ့ေဘာ္ဒါေတြ ဒီတစ္ေယာက္က ေအာင္ေဌး ဟိုတစ္ေယာက္က ေမာင္လတ္ ဒီဖက္ကတစ္ေယာက္က ထူးေအာင္ ဟိုတစ္ေယာက္က မိုးညတဲ့”

ထြန္းထြန္းကတစ္ေယာက္ျပီးတစ္ေယာက္မိတ္ဆက္ေပးေနပါသည္။ က်န္တဲ့လူေတြက အလုိက္ သင့္သီဟကိုျပန္ျပီးႏွဳတ္ဆက္ေနၾကသည္။ သူမထူးေတာ့ျပီေမာ့ေခါင္းေမာ့လိုက္ရပါသည္။ သီဟကသူ႕ကိုျမင္သြားေသာအခါ တစ္စံုတစ္ခုကိုမွတ္မိသြားဟန္ျပဳသည္။ သို႕ေသာ္ ထိုအမူအယာကို အျပံဳးတစ္ခုျဖင့္ျပန္လည္ဖံုးကြယ္လိုက္ျပီး သူ႕ကိုလက္ကမ္းေပးသည္။

“ကြ်န္ေတာ့္နာမည္သီဟကိုကိုပါ အားလံုးကိုေတြ႕ရတာဝမ္းသာပါတယ္”

သူသီဟ၏လက္ကိုလွမ္းျပီး လက္ဆြဲႏွဳတ္ဆက္လုိက္ေတာ့ ေႏြးေထြးေနေသာသူ႕လက္ကေလးဆီ ကေႏြးေထြးမွဳေတြက သူ႕ဆီသို႕ကူးစက္လာသလုိလုိ…..

“ေတြ႕ရတာဝမ္းသာပါတယ္ကြာ ”

“ကဲ ထုိင္ၾကဦးငါေသာက္စရာသြားယူလိုက္ဦးမယ္”

ထြန္းထြန္းကသူတို႕ကိုမိတ္ဆက္ေပးျပီး အေနာက္ထဲသို႕ျပန္ဝင္သြားပါသည္။ ေအာင္ေဌးႏွင့္က်န္ ႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ စကားေတြေဖာင္ဖြဲ႕ေနၾကသည္။ သူ႕နေဘးတြင္ထုိင္ေနေသာ သီဟကသူတို႕ ႏွင့္စိမ္းေနေသးသျဖင့္ စကားနည္းျပီးဘာမွသိပ္မေျပာပါ။ သူကေတာ့ ရင္ေတြအလိုလိုခုန္ေနျခင္း ေၾကာင့္ေျပာစရာစကားတို႕ရွာမေတြ႕ခဲ့ပါ။ တစ္ခုခုေျပာရန္ၾကိဳးစားတိုင္း သူ႕ႏွဳတ္ဖ်ားတြင္ အာေစးေတြထည့္ထားသလို ဆြံ႕အသြားခဲ့သည္ခ်ည္းသား။ ထို႕ေၾကာင့္ဘာမွမေျပာေတာ့ပဲ မိမိလက္ႏွစ္ဖက္ကိုသာ ျမဲျမဲဆုပ္ကိုင္ထားရင္းႏွဳတ္ဆိတ္ေနမိသည္။

 

“မိုးည မင္းဘာျဖစ္ေနတာလဲ”

“ဟင္…..”

ေအာင္ေဌးကသူ႕ကိုအကဲခတ္သလိုၾကည့္ျပီးေမးသည္။

“မင္းကိုေမးေနတာဘာျဖစ္ေနတာလဲလို႕ မင္းၾကည့္ရတာအိမ္သာတက္ခ်င္ေနတာလိုလို ဘာလိုလုိ နဲ႕ အိမ္သာတက္ခ်င္ရင္လဲသြားပါကြာ ငါတို႕ကိုအားမနာပါနဲ႕”

“အာ…..အဲ့ မဟုတ္ပါဘူးဟ”

“ဟား…..ဟား…..ဟား…..”

က်န္လူမ်ားကဝိုင္းရယ္ၾကေသာအခါသူအနည္းငယ္ရွက္သြားမိသည္။ ထို႕ေၾကာင့္သစ္သီးပန္းကန္ ထဲရွိဖရဲသီးစိတ္ေတြကို လွမ္းယူလိုက္သည္။ သို႕ေသာ္မထင္မွတ္ပဲ သီဟကလည္းလက္လွမ္းလိုက္ သျဖင့္ သီဟႏွင့္လက္ခ်င္းဆံုသြားသည္။

“စားပါ …….”

သီဟျပံဳးစိစိနဲ႕ သစ္သီးပန္းကန္ကိုသူ႕ေရွ႕သို႕တိုးေပးျပီး သူ႕ကိုဦးစားေပးပါသည္။ ဒုကၡပါပဲရွက္ပါ တယ္ဆိုမွ…..

မအီမသာျဖစ္ေနသည့္မ်က္ႏွာၾကီးကို သူ႕အတက္ႏိုင္ဆံုးၾကည့္လို႕ေကာင္းမည္ထင္သည့္ပံုစံအျဖစ္ ျပင္လိုက္ရသည္။

“မိုးညက ဓာတ္ပံုရိုက္တာဝါသနာပါတယ္ထင္တယ္ဟုတ္လား”

“ေၾသာ္…. ဟုတ္ကဲ့”

သီဟက သြားေလးေတြေပၚလာေအာင္ရယ္သည္။ ဘာအဓိပၸါယ္လည္းေတာ့သူမသိပါ။ သူေျပာသည့္ စကားေတြထဲမွာရယ္စရာေတာ့မပါေလာက္ဘူးဟုသူထင္သည္။ သို႕ေသာ္ သူ႕အမူအယာေၾကာင့္မ်ားလား။ ေယာက်ာ္းေလးအခ်င္းအခ်င္းစကားေျပာတာ ဒီေလာက္ ရင္ခုန္ျပီး စိတ္လွဳပ္ရွားေနဖို႕လိုသလားလို႕ မိမိကိုယ္ကိုပဲၾကိမ္ဆဲေနမိပါသည္။

“ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ဓာတ္ပံုရိုက္ရတာသိပ္ဝါသနာမပါဘူး ဓာတ္ပံုအရိုက္ခံရတာေတာ့ ဝါသနာပါတယ္။ ေနာက္ေန႕က်ရင္ Basketball ကစားေနတဲ့ပံုေလးေတြရိုက္ေပးပါလား။ လုပ္ယူထားတဲ့ပံုဆန္မဟုတ္ပဲ သဘာဝဆန္ဆန္ပံုေလးေတြေလ”

သီဟကဟန္ႏွင့္ပန္ႏွင့္ေျပာေနပါသည္။ သူေျပာေနပံုေလးက ကေလးတစ္ေယာက္ကသူလိုခ်င္ တာကိုကြက္ကြက္ကြင္းကြင္ျမင္ေအာင္လုပ္ျပေနသလိုမ်ိဳး။ အမူအယာေလးက အျပစ္ကင္းစင္ျပီး ရိုးသားျဖဴစင္ေနေၾကာင္း သူ႕စိတ္ထဲမွာ အလိုလိုသိေနသည္။

“ရပါတယ္သီဟ ”

သူသီဟကိုအလြယ္တကူပဲကတိေပးလိုက္ပါသည္။ ဓာတ္ပံုရိုက္ရတာသူ႕အတြက္လည္းဘာမွ အပန္းမၾကီးသည့္အလုပ္တစ္ခုမဟုတ္ပါလား။ ထို႕အျပင္သူကိုယ္တိုင္ကလည္း ဓာတ္ပံုရိုက္ခ်င္း ကိုႏွစ္ႏွစ္ကာကာစြဲလမ္းသည့္လူတစ္ေယာက္ဆိုေတာ့ သူ႕အတြက္လည္း အာသာေျပ ရာေရာက္ပါသည္။ သီဟကေက်နပ္သြားဟန္ျဖင့္ျပံဳးကာ စားပြဲေပၚရွိ Cocktail ခြက္ကေလးကို ေကာက္ကာ သူ႕ကိုလွမ္း ေပးသည္။

“Cheer!! ”

“Cheer!! ”

ထို႕ေနာက္ႏွစ္ဦးသား ယမကာေတြကိုေမာ့ခ်လိုက္ပါသည္။ ႏွင္းျမဴမ်ားကေတာ့ျပင္ပတြင္ပို၍ထူလာသည္။ ဤညတြင္မိုးမ်ားရြာေလမလားဟုသူစိုးရိမ္မိသြားသည္။ စြတ္စိုထိုင္းမႈိင္းမွဳက ျပတင္းေပါက္ကိုအံု႕မိႈင္းလာေစသည္။ ဖားျပဳပ္တစ္ေကာင္၏၀မ္းဗိုက္အိုးကို မွန္ေပၚမွာျဖန္႕ၾကတ္ထားသကဲ့သို႕ ျမဴမ်ားကေလထဲတြင္မိုးရာသလိုအံု႕ဖြဲ႕ေနသည္။ ျပတင္းတံခါးအျပင္ဘက္ရွိညမွာ အတိုင္းအဆမရွိ၊ ထိုညမွာအဆံုးအဆမဲ့ အကြာအေ၀းထဲမွာ ရစ္ပတ္ေနသည္။

 

အခန္း(၃)

ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ဆိုတာလူသားတစ္ေယာက္ရဲ႕ အိမ္မက္တစ္ခုပဲမဟုတ္ပါလား။ အဲ့ဒီေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ဆို တဲ့ေရာင္ျခည္ေလးနဲ႕ပဲလူသားေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ အသက္ရွင္ရပ္တည္ေနတာပါ။ သူ႕အတြက္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကေလးကေတာ့ ရင္ဘတ္ထဲမွာကိန္းေအာင္းစျပဳလာပါသည္။ သုိ႕ေသာ္ သူကိုယ္တိုင္ ထိုေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကေလးကို အမွန္တကယ္ျဖစ္လာေစဖုိ႕ ဆုမေတာင္းရဲပါ။ တကယ္လို႕မ်ား တစ္ခုခု လြဲေခ်ာ္သြားခဲ့သည္ျဖစ္ေစ သူထင္ထားသလိုသူေမွ်ာ္လင့္ထားသလိုျဖစ္မလာခဲ့သည္ျဖစ္ေစ ခံႏိုင္ရည္ရွိေအာင္လို႕ မိမိကိုယ္ကိုသိပ္ျပီး ဖိအားေတြသူမေပးခ်င္ပါ။ ဘာပဲေျပာေျပာ ေလာကၾကီးမွာ အရာအားလံုးကိုေပါ့ေပါ့ပါးပါးေလးျဖင့္သာရင္ဆိုင္သြားခ်င္သည္။ သူ႕ေၾကာင့္မည္သူတစ္ဦးတစ္ ေယာက္ကိုမွ်တစ္စံုတစ္ခုထိခိုက္နစ္နာသြားတာမ်ိဳးမျဖစ္ေစခ်င္သလို မည္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ ရဲ႕ထိခိုက္မွဳေၾကာင့္မွလဲ သူ႕အတြက္တစ္စံုတစ္ရာထိခိုက္နစ္နာသြားတာမ်ိဳးသူမလိုခ်င္ပါ။ ဒါကေတာ့ သူ႕ရဲ႕ေလာကၾကီးအေပၚထားရွိတဲ့ တရားမွ်တတဲ့နိယာမတစ္ခုပါ။

    

      ေနလံုးၾကီးသည္သူ႕တာဝန္ျပီးဆံုးေတာ့မည့္အခ်ိန္သို႕ ေရာက္ရွိလာေတာ့မည့္အခ်ိန္ထိတိုင္ သူတတ္စြမ္းသမွ်အလင္းစြမ္းအားေတြနဲ႕ေလာကၾကီးကို အက်ိဳးျပဳေနပါေသးသည္။ ထိုေနလံုးၾကီး ထံမွစူးရွဆဲေနေရာင္ျခည္ေတြဟာ ပတ္ဝန္းက်င္တစ္ခုလံုးကိုပတ္ဖ်န္းေနဆဲပါ။ လူတစ္ဦးတစ္ ေယာက္ခ်င္းဆီအတြက္သီးသန္႕ရပ္တည္ေနတာမ်ိဳးမဟုတ္ေပမယ့္ ဒီေလာကၾကီးတစ္ခုလံုး ကိုအလွေဖာ္ေဆာင္ေပးေနတဲ့ေလာကၾကီးရဲ႕ သာယာလွပမွဳေတြကိုသူခံစားေနမိသည္။

သူ႕ရဲ႕အၾကည့္ေတြကို အေဝးတစ္ေနရာသို႕လွမ္းၾကည့္မိလိုက္သည့္အခါ ျမက္ခင္းျပင္ေပၚတြင္ေျပး လႊားေနေသာကေလးငယ္မ်ားကိုေတြ႕ရသည္။ သူ႕စက္ဘီးကယ္ရီယာတြင္ပါလာေသာ ေရဘူးေလး ကိုထုတ္ကာတစ္က်ိဳက္မွ်ေမာ့လိုက္သည္။ ထို႕ေနာက္နားတြင္တပ္ထားေသာ နားၾကပ္ကေလးကို ျပန္ျဖဳတ္ကာ သူ႕ေက်ာပိုးအိတ္ထဲသို႕ျပန္ထည့္လုိက္ပါသည္။ ထို႕ေနာက္ေက်ာပိုးအိတ္ကို စက္ဘီး လက္ကိုင္တြင္ခဏခ်ိတ္ထားလိုက္သည္။

“ေရာက္ေနတာၾကာျပီလား မိုးည”

အသံေၾကာင့္သူလွည့္ၾကည့္လိုက္သည္။ သီဟေရာက္လာျပီကိုး။

“ဆိုပါေတာ့ ဒါနဲ႕မင္းကဘာလို႕ေနာက္က်ေနတာလဲ”

သီဟကသူ႕လက္ထဲမွေဘာလံုးကိုေဆာ့ကစားေနသည္။

“သူငယ္ခ်င္းေတြကိုကစားဖုိ႕သြားေခၚတာေလ တစ္ေကာင္မွပါမလာဘူး ေဆာ္နဲ႕ခ်ိန္းထားလို႕တဲ့”

သီဟကသူ႕ကိုမၾကည့္ပဲေဘာလံုးကိုသာဆက္ပုတ္ေနပါသည္။ သူ႕လည္ပင္းတြင္လြယ္ထားေသာ ကင္မရာကိုကိုင္လုိက္ျပီး သီဟကိုခ်ိန္ရြယ္လိုက္ကာ သီဟ ဟုေခၚလိုက္သည္။ သီဟကေမာ့ၾကည့္ လာသည့္အခါ သူျဖတ္ကနဲ႕ရိုက္လိုက္သည္။

သူရိုက္လိုက္တာေတြ႕ေတာ့ သီဟကသြားကေလးေတြေပၚေအာင္ရယ္ျပပါသည္။ လက္ထဲတြင္ေဘာလံုးကေလးႏွင့္သူ႕ကိုရယ္ျပေနေသာ သီဟပံုစံကဘယ္လိုေလးခ်စ္ဖုိ႕ ေကာင္းေနမွန္းမသိပါ။ သူသီဟကိုဆက္ျပီးေလးငါးပံုေလာက္ရိုက္လုိက္ပါသည္။ သူရိုက္ျပီးသြားေသာအခါ ပံုေလးေတြကို ျပန္ၾကည့္ရင္းေက်နပ္သြားသည္။ သီဟကေဘာလံုး ကိုကိုင္ကာသူ႕အနားသို႕ေရာက္လာသည္။

“ဘယ္လိုလဲ လွလား”

သူသီဟကိုမျပပဲကင္မရာကိုခ်လိုက္သည္။ သီဟကႏွာေခါင္းရွံဳ႕သြားပါသည္။

“ျပဦးေလဗ်ာ ၾကည့္ခ်င္တာေပါ့”

ထိုအခါသူသေဘာက်စြာရယ္လိုက္မိသည္။ ထို႕ေနာက္ကင္မရာကိုျပန္ဖြင့္ကာပံုေတြကို သီဟကိုတစ္ပံုခ်င္းျပလုိက္သည္။ သီဟကသူ႕ပံုေတြကို သေဘာက်ေနသည္။

“ရိုက္ခ်က္ေတြကေတာ့ မိုက္တယ္ေနာ္ Professional ဆရာေတြအရွံဳးေပးရေလာက္တယ္”

“ကင္မရာေကာင္းလုိ႕ပါကြာ ”

“ကဲလာ ေဘာလံုးကစားရေအာင္….”

သီဟကေဘာလံုးကိုေျမေပၚသို႕ပုတ္ေနရင္းသူ႕ကိုေျပာသည္။ ေနေရာင္ျခည္ေလးကေတာ့ ေဖ်ာ့ေတာ့ေတာ့ေလးျဖစ္သြားသည္။ သူေခါင္းညိတ္ျပလိုက္ျပီး ကင္မရာကိုလည္ပင္းမွခြ်တ္ကာ လြယ္အိတ္ထဲသို႕ျပန္ထည့္လုိက္သည္။ ထို႕ေနာက္သူ႕အေပၚအက်ႌဂ်ာကင္ကိုခြ်တ္ကာ သီဟဆီသို႕ ေလွ်ာက္လာခဲ့သည္။ သီဟကေဘာလံုးကိုျခင္းထဲသို႕အေ၀းမွလွမ္းပစ္ထဲ့ေနပါသည္။ သီဟပစ္လိုက္ေသာေဘာလံုးျပန္က်လာေသာအခါ သူသြားေကာက္ယူလိုက္ကာ ျခင္းထဲသို႕ လွမ္းပစ္ထဲ့လိုက္ရာ…… ေဘာလံုးကကြတ္တိ၀င္သြားေလသည္။

“၀ိုး……. မဆိုးဘူူးပဲ”

သီဟကခ်ီးမြန္းစကားဆိုေနသည္။ ေဘာလံုးျပန္က်လာေသာအခါ သူျပန္ေကာက္လိုက္ကာ သီဟကိုတစ္ခ်က္ၾကည့္လိုက္သည္။

“မဆိုးဘူးဆိုရင္လာလုေလ….လာပါ….”

သူသီဟစိတ္ကိုဆြေပးလိုက္သည့္အခါ သီဟမ်က္ႏွာကမခ်ိဳမခ်ဥ္ေလးျဖစ္သြားကာ သူ႕ကိုဘုၾကည့္ ၾကည့္ပါသည္။ ထို႕ေနာက္ သူ႕ဆီသို႕ေရာက္လာကာ ေဘာလံုးကိုလုဟန္ျပင္သည္။

သူေဘာလံုးကိုကြ်မ္းက်င္စြာေျမျပင္ေပၚတြင္ပုတ္ကာ သီဟကိုစေနသည္။ သီဟကလက္လွမ္းျပီး လုမည္ျပင္သည့္အခါ ေဘာလံုးကိုတစ္ခ်က္ခပ္ျပင္းျပင္းပုတ္ကာအေနာက္သို႕လွည့္ျပီးေရွာင္လိုက္ သည္။ သီဟကေဘာလံုးမရလိုက္သျဖင့္ က်ိတ္မႏိုင္ခဲမရျဖစ္သြားဟန္ရွိသည္။ ထို႕ေနာက္သူ႕ဆီက ေဘာလံုးကိုမရမကအတင္း၀င္လုပါေတာ့သည္။ သူသီဟကိုတမင္စခ်င္ေနသျဖင့္ ေဘာလံုးကိုျခင္း ထဲသို႕မထဲ့ေသးပဲ ကြင္းထဲတြင္ပတ္ကစားေနပါသည္။ သီဟေရာသူေရာေခြ်းေတြစီးက်လာပါသည္။

ညေနေန၀င္ရီတေရာအခ်ိန္ ကြင္းျပင္ထဲတြင္လည္းလူပါးလာကာစအခ်ိန္ ငွက္အခ်ိဳ႕ဟာလည္း အိပ္တန္းပ်ံေနၾကသည့္အခ်ိန္ ေလာကၾကီးမွာလဲအလင္းေရာင္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ေလးသာက်န္ေတာ့ သည့္အခ်ိန္တြင္ သံစဥ္တစ္ပုဒ္ကိုတေယာထိုးေနရသလိုရင္ခုန္သံေတြက ညင္သာေနျခင္းမ်ိဳး ေတာ့မဟုတ္ပါ။

ေမာဟိုက္ေနေသာခပ္ျပင္းျပင္းအသက္ရွဴသံေတြၾကား နဖူးေခြ်းစက္ေတြႏွင့္အတူ သူ႕ရင္ထဲတြင္ ေတာ့ၾကည္ႏူးမွဳေတြက အျပည့္အ၀ေနရာယူထားပါသည္။ ေဘာလံုးကို သီဟေပါင္ၾကားထဲသို႕ ပုတ္ထဲ့လိုက္ျပီး အေနာက္ကေနသူကရေအာင္ျပန္ဖမ္းလိုက္ေသာအခါ သီဟကမ်က္စိလည္သြား ဟန္ရွိသည္။

“မိုးညဘတ္စ္ကတ္ေဘာ ကစားတာလဲမေတြ႕ပါဘူး ကြ်မ္းလွခ်ည္လား”

သူတိတ္တိတ္ေလးက်ိတ္ျပံဳးမိသည္။ သူေျပာင္းလာခဲ့သည့္ေက်ာင္းတြင္ သူသည္ဘတ္စ္ကတ္ ေဘာလက္ေရြးစင္အားကစားသမားတစ္ေယာက္ဆိုတာ သီဟေလးတစ္ေယာက္မသိေလေရာသ လား။

ေဘာလံုးကိုျခင္းထဲသို႕လွမ္းပစ္ထဲ့လုိက္ျပီး ခဏအေမာေျဖလိုက္ကာ သီဟကိုရယ္ျပလိုက္သည္။ သီဟေတာ္ေတာ္ေမာေနဟန္ရွိပါသည္။

“ငါလဲေျပာင္းခဲ့တဲ့ေက်ာင္းမွာ ကစားေလ့ရွိတယ္ကြ ဒီေရာက္မွအေဖာ္မရွိလို႕မကစားျဖစ္တာ”

သီဟကျပန္က်လာေသာေဘာလံုးကိုေကာက္ကာ ႏွစ္ခ်က္သံုးခ်က္ေလာက္ေျမျပင္ေပၚတြင္ ပုတ္ကာ ျခင္းထဲသို႕လွမ္းပစ္ထဲ့လိုက္ျပန္ပါသည္။

“ဒါနဲ႕မ်ားေျပာေျပာကေစာရင္ျပီးေရာ ကစားေဖာ္အျဖစ္ကြ်န္ေတာ့္ကိုသတ္မွတ္လိုက္ေတာ့”

သူ႕စိတ္ထဲမွာေတာ့ေအးပါကေလးရယ္ဟုသာေျပာလိုက္မိသည္။ မိနစ္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ကစား ျပီးေသာအခါ သီဟကေရဆာသည္ဆိုသျဖင့္ သူ႕စက္ဘီးမွေရဘူးကိုေပးလုိက္သည္။ သီဟက ေရေတြကိုအငမ္းမရေသာက္ပစ္လုိက္သည္။

“ေဟ့ ငါဖို႕ခ်န္ထားဦးေလ”

သီဟကေရကိုဆက္ေမာ့ေနေသးသျဖင့္ သူေရဘူးကိုလွမ္းလုလိုက္သည္။ ေတာ္ေသးသည္ ေရကႏွစ္ငံုစာေလာက္သာက်န္ေတာ့သည္။ အလုျမန္လို႕သာပဲ။

သူသီဟကိုမ်က္ေစာင္းတစ္ခ်က္ထိုးလိုက္ျပီး ဘူးထဲတြင္က်န္ေနသည့္ေရေတြကိုေမာ့လိုက္ပါသည္။ မိုးကလည္းတေျဖးေျဖးခ်ဳပ္လာျပီျဖစ္ျပီး ကြင္းျပင္ထဲတြင္လည္းလူေတြမရွိသေလာက္ နည္းပါးသြား သည္။ ေမွာင္ရီပ်ိဳးေနျပီျဖစ္ေသာေၾကာင့္ သူတို႕ျပန္ရန္ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။

“ျပန္ရေအာင္သီဟ”

သီဟကေခါင္းညိတ္ျပသည္။

သူ႕စက္ဘီးလက္ကိုင္ေပၚမွဂ်ာကင္ကိုျပန္ထပ္ဝတ္လိုက္ျပီးလြယ္အိတ္ကိုေက်ာတြင္ ျပန္လြယ္လိုက္ သည္။ သီဟကသူ႕စက္ဘီးအေနာက္မွ အနည္းငယ္တြန္းေပးျပီးအရွိန္ရလာေသာအခါ အေနာက္မွမတ္တပ္ရပ္ျပီး စီးလိုက္လာသည္။ သူကအေရွ႕မွစက္ဘီးကိုအားျဖင့္နင္းကာ ကတၱရာလမ္းမၾကီးအတိုင္း ထိန္ထိန္သာေနေသာလမ္းမီးမ်ားၾကားတြင္ ေမာင္းႏွင္လာခဲ့သည္။ သီဟကသူ႕ပုခံုးကိုလက္တစ္ဖက္ျဖင့္ကိုင္ထားျပီး တစ္ဖက္မွေဘာလံုးကိုကိုင္ကာအေနာက္မွ လိုက္ပါလွ်က္ရွိသည္။ ေလေျပေလးညွင္းေလးေတြက လမ္းမၾကီးေဘးရွိသစ္ပင္တစ္ခ်ိဳ႕ကို လွဳပ္ခတ္သြားေစျပီး သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ရွိ ဆံပင္စေတြကို တလွိမ့္လွိမ့္ျဖစ္ေအာင္ က်ယ္စယ္သြား ၾကသည္။ ဒီညသူ႕အတြက္အိမ္အျပန္လမ္းသည္ သာယာခ်ိဳျမိန္ျခင္း ခ်စ္ျခင္းရနံ႕မ်ားစြာျဖင့္ ျပည့္ႏွက္လ်က္ ပီတိျဖစ္ေနေစေတာ့သည္။

 

အခန္း(၄)

အိမ္ျပန္ေရာက္ေသာအခါသူ႕စက္ဘီးကို ျခံစည္းရိုးေဘးတြင္ရပ္တန္႕လိုက္ျပီး အိမ္ထဲကိုဝင္လိုက္ သည္ႏွင့္အထဲတြင္ဖခင္ျဖစ္သူကသူ႕ကိုေစာင့္ဆိုင္းေနသည္ကိုေတြ႕ရသည္။

“ဘယ္ကိုသြားေနတာလဲသား”

သူ႕လြယ္အိတ္ကိုဆိုဖာေပၚတင္ရင္း အေဖ့နားဝင္ထိုင္လိုက္ပါသည္။

“ဘတ္စ္ကတ္ေဘာသြားကစားေနတာ”

“ထမင္းျပင္ထားတယ္သား သြားစားေခ်ေတာ့”

အေဖႏွင့္သူႏွင့္စကားေျပာေနစဥ္ အကိုျဖစ္သူကအျပင္ကျပန္ေရာက္လာသည္။ မိုးည၏အကို မိုးခက ေရခဲေသတၱာနားသို႕သြားကာအထဲမွအခ်ိဳရည္ဘူးတစ္ဘူးကိုေဖာက္ေသာက္လိုက္သည္။ ထို႕ေနာက္ေနာက္ထပ္တစ္ဘူးယူက မိုးညကိုလာေပးသည္။

“ကဲထမင္းစားၾကမယ္ မိုးညစားျပီးျပီလား”

“မစားရေသးဘူး”

“အေဖေရာ”

“အေဖလည္းမစားရေသးဘူး”

“ဒါဆိုဘာလုပ္ေနတာလဲ လာေလအတူတူစားၾကမယ္”

အေဖကအကို႕ကိုေစာင့္ေနဟန္ရွိပါသည္။ အကိုေရာက္လာျပီဆိုေတာ့ သူတို႕သားအဖသံုးေယာက္ အတူတူထမင္းစားခန္းထဲသို႕ေရာက္လာၾကသည္။ ေမွာက္ထားေသာပန္းကန္ေတြ ကိုျပန္လွန္လိုက္ ရင္း အေဖနဲ႕အကိုျဖစ္သူကိုထမင္းေတြခူးေပးလိုက္သည္။ မိုးခကမီးဖုိေပၚတြင္တင္ထားေသာ ဟင္းရည္အိုးထဲမွဟင္းရည္ေတြကို ပန္းကန္လံုးၾကီးထဲသို႕သြန္ထဲ့လိုက္ကာ စားပြဲေပၚသို႕ယူလာ သည္။ ဟင္းတစ္ခ်ိဳ႕ကိုမိုးညက သူ႕အေဖထံဦးခ်လိုက္၏။

“အၾကီးေကာင္အခုတေလာ မင္းအတန္းမွန္မွန္မတက္ဘူးဆိုဘာေတြလုပ္ေနလဲ”

မိုးခက အေဖျဖစ္သူစကားေၾကာင့္ မိုးညကိုစိုက္ၾကည့္သည္။ ဘာေတြခြ်န္ထားျပန္ျပီလဲဟူေသာ အၾကည့္ျဖစ္သည္။

“ငါဘာမွေျပာမထားဘူးေနာ္”

“အၾကီးေကာင္အေဖေမးတာေျဖ မင္းကိုဆိုင္ကယ္တစ္စီးနဲ႕လမ္းမမွာေတြ႕ေတြ႕ေနတယ္လို႕ အေဖၾကားတယ္။ မင္းဘာေတြလုပ္ေနတာလဲ ဘယ္သူ႕ဆိုင္ကယ္ေတြေလွ်ာက္စီးေနတာလဲ”

မိုးခကထမင္းေတြကိုပလုပ္ပေလာင္းစားရင္ အေဖျဖစ္သူစကားကိုခ်က္ခ်င္းမေျဖေသးပဲ အေရးမၾကီး သည့္ဟန္လုပ္ေနသည္။

“အေဖကလည္းဆိုင္ကယ္စီးတာေလာက္နဲ႕ဘာမွမျဖစ္ေလာက္ပါဘူး”

သူကဝင္ေျပာလိုက္ေသာအခါ မိုးခကထမင္းေတြပလုပ္ပေလာင္းျဖင့္ သူ႕ကိုေထာက္ခံသည္။

“ေျပာလိုက္စမ္းပါ အခ်စ္ဆံုးညီေလးရာ”

“ကဲ….. စားစား….”

မိုးညစကားေၾကာင့္အေဖျဖစ္သူကဘာမွမေျပာေတာ့ပဲ ထမင္းကိုသာဆက္စားရန္ေျပာသည္။ သူတိုကသားအဖေတြစားျပီးေသာက္ျပီးသြားေသာအခါ မိုးညကစားျပီးသားပန္းကန္ေတြကို ေဆးေၾကာျပီး ေျခာက္ေအာင္ပုဝါျဖင့္သုတ္ကာ ပန္းကန္စင္ေပၚသို႕ျပန္စီထားလိုက္သည္။ အေဖ ျဖစ္သူကထမင္းစားစားပြဲတြင္ ထိုင္ေနကာေရေႏြးထိုင္ေသာက္ေနရင္း ေရဒီယိုေလးကို ဖြင့္နား ေထာင္ေနသည္္။ မိုးခကေတာ့ဆိုဖာေပၚျပန္ ေရာက္သြားျပီTV ၾကည့္ေနပါသည္။

အေဖဖြင့္ေသာေရဒီယိုမွ မိုးေလဝသသတင္းမ်ားကိုေၾကညာေနပါသည္။ သူတို႕ျမိဳ႕ေလးတြင္း အေအးခ်ိန္ျမင့္တက္ျပီး 10ဒီဂရီစင္တီကရိတ္ေအာက္သို႕က်ေရာက္ႏိုင္ေၾကာင္းေၾကညာ ေနသည္ကိုၾကားေနရသည္။ ထို႕အျပင္ျမဴႏွင္းမ်ားက်ဆင္းမွဳေၾကာင့္ အခ်ိဳ႕ေနရာတြင္ ကားလမ္း ပိတ္သည္အထိျဖစ္ပြားႏိုင္ေၾကာင္းႏွင့္ အျပင္ထြက္လွ်င္အဝတ္အထည္မ်ားလံုလံုျခံဳျခံဳဝတ္သြားရန္ အသိေပးေနသည္။

ခဏၾကာေတာ့ TV ၾကည့္ေနေသာမိုးခက ဆိုဖာေပၚမွထကာ ဖုန္းေျပာေနရင္း အေပၚထပ္သို႕တက္ သြားေၾကာင္းေတြ႕ရသည္။ ပန္းကန္ေတြစီလို႕ျပီးသြားေသာအခါ သူ႕လက္ေတြကိုပုဝါျဖင့္သုတ္ျပီး မီးဖိုခန္းထဲမွထြက္လာခဲ့သည္။

“တီ….တီ…..”

သူ႕ရဲ႕ဖုန္းထဲမွ Massage tone အသံေလးျဖစ္သည္။ ထမင္းစားစားပြဲေပၚတြင္ သူတင္ထားခဲ့ျခင္း ျဖစ္သျဖင့္ မီးဖိုခန္းထဲသို႕ျပန္ဝင္လာလိုက္ေတာ့ အေဖကသူ႕ဖုန္းေလးကိုယူျပီးျပီးေပးသည္။

“သိုင့္စ္”

အေဖ့ဆီမွဖုန္းကိုယူလာခဲ့ျပီး Massage ကိုဖြင့္ဖတ္လိုက္ေသာအခါ သီဟဆီမွျဖစ္ေနသည္။

“ဘာေတြလုပ္ေနလဲ”

ဟုေရးထားသည္။ သူက

“အခုမွထမင္းစားျပီးတာ မင္းေကာဘာေတြလုပ္ေနလဲ”

  ဟုစာျပန္လိုက္သည္။ သီဟဆီမွျပန္စာမလာေတာ့သျဖင့္ သူဖုန္းကိုေဘာင္းဘီအိတ္ကပ္ ထဲသို႕ျပန္ထည့္လုိက္ပါသည္။ ထို႕ေနာက္အေပၚထပ္ရွိသူ႕အခန္းဆီသို႕ျပန္တက္လာခဲ့သည္။ သူ႕အေဖက ေဆာက္လုပ္ေရးအင္ဂ်င္နီယာတစ္ေယာက္ျဖစ္ျပီး ရန္ကုန္မွေျပာင္းလာက်ျခင္းျဖစ္ သည္။ ယခုျမိဳ႕ေလးရွိဆည္ေျမာင္းတည္ေဆာက္ေရးတြင္ အဓိကတာဝန္ယူေဆာင္ရြက္ေနရ ေသာအင္ဂ်င္နီယာၾကီးတစ္ေယာက္ျဖစ္ပါသည္။ သူတို႕တြင္မိခင္မရွိေတာ့သည္မို႕ အေဖႏွင့္အတူ သူတို႕ညီအကိုႏွစ္ေယာက္လည္းေျပာင္းလာခဲ့ရသည္။ ရန္ကုန္သားေတြမို႕ ရွမ္းျပည္နယ္ေရာက္ ေသာအခါ အေအးဒဏ္ကိုအလူးအလိမ့္ခံရသည္။

 

အေပၚထပ္သို႕ေရာက္ေသာအခါ ေကာ္ရစ္တာအတိုင္း ေလွ်ာက္လာခဲ့ျပီး သူ႕အကို၏ အခန္းနားေရာက္ေသာအခါ တံခါးအနည္းငယ္ဟေနသျဖင့္ လွမ္းေခ်ာင္းၾကည့္လိုက္ရာ ဖုန္းေျပာေနဆဲပင္ျဖစ္သည္။ သူတံခါးေပါက္မွေန၍

“ဘယ္သူနဲ႕ဖုန္းေျပာေနတာလဲ”

ဟုလွမ္းေအာ္လိုက္ရာ မိုးခကလန္႕သြားဟန္ရွိျပီးသူ႕ကို ေခါင္းအံုးျဖင့္လွမ္းေပါက္ပါသည္။ သူသေဘာက်စြာရယ္ေမာလိုက္ျပီး သူ႕အခန္းထဲသို႕ဝင္လာခဲ့သည္။ အခန္းထဲရွိျပတင္းေပါက္ မ်ားကိုဖြင့္လိုက္ေသာအခါ ျပင္ပမွေအးစက္ေနေသာေလေတြက ဝင္ေရာက္လာသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ျပတင္းေပါက္ကိုျပန္ပိတ္လိုက္ျပီး ကုတင္ေပၚသို႕လွဲခ်လိုက္သည္။ သူ႕ဖုန္းကေလးကိုျပန္ထုတ္ျပီး ၾကည့္ေသာအခါ သီဟဆီမွ Massage ကေရာက္မလာေသးပါ။

သူဘာေၾကာင့္မ်ားသီဟဆီကစာကိုေမွ်ာ္ေနမိတာပါလိမ့္။ သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ခ်လိုက္ရင္း ဖုန္းကိုေဘးမွာခ်ကာ နဖူးေပၚလက္တင္ထားလုိက္သည္။ သူၾကားဖူးတာရွိသည္။ လူတစ္ေယာက္က လူတစ္ေယာက္ကိုခ်စ္မိသြားျပီဆိုရင္ ဘယ္ဖက္ရင္အံုေနရာကေန ဒိတ္ဒိတ္ ဒိတ္ဒိတ္ႏွင့္ ျမည္လာ တတ္သည္တဲ့။ ထိုအရာကို ရင္ခုန္ျခင္းဟုေခၚျပီး မိမိခ်စ္တဲ့လူေရွ႕ေရာက္လွ်င္ ထိုရင္ခုန္သံမ်ားက ပိုမုိျမန္ဆန္လာတတ္သည္ဟုဆိုသည္။

သူေယာင္ရမ္း္ျပီးရင္ဘတ္ကေလးကိုစမ္းၾကည့္ေသာအခါ ႏွလံုးကပုံမွန္ခုန္ျပီး အနည္းငယ္ေႏြးေန သည္။ထိုစဥ္သူဖုန္းထံမွ Massage tone အသံကျမည္လာသည္။ သူခ်က္ခ်င္းပဲေကာက္ဖတ္လိုက္ သည္။

“မနက္ျဖန္ေက်ာင္းပိတ္တယ္ ငါးသြားမွ်ားမယ္လိုက္မလား”

Massage ေလးကိုၾကည့္ျပီးျပံဳးလိုက္မိသည္။

အခန္း(၅)

ေနရာင္ကသစ္ပင္မ်ားသစ္ရြက္သစ္ကိုင္းမ်ားၾကားမ်ား ကတၱရာလမ္းမၾကီးေပၚသို႕ ျဖာက်ေနသည္။ ညီညာေျဖာင့္ျဖဴးေနေသာ ကတၱရာလမ္းမၾကီးကမဲနက္ေနျပီး နေဘးတြင္အစီအရီေပါက္ေနေသာ သစ္ပင္မ်ားႏွင့္ ယူကလစ္ေတာၾကီးရွိသည္။ ဤကတၱရာလမ္းအတုိင္းအဆံုးထိသြားပါက အားကစား ျပဳလုပ္သည့္ကြင္းျပင္က်ယ္သို႕ေရာက္ရွိသြားမွျဖစ္ျပီး ထိုကြင္းျပင္၏အေနာက္တည့္တည့္ သို႕ဆက္ သြားပါက ၾကံခင္းတစ္ခုရွိျပီး ထိုၾကံခင္းကိုေက်ာ္လြန္ကာ ေတာင္ဆင္းလမ္းအတိုင္းဆင္းသြားပါက သူတို႕တစ္ျမိဳ႕လံုးကို ပတ္ျပီးစီးဆင္းေနသည့္ ျမစ္တစ္ခုရွိသည္။ ထိုျမစ္ေရသည္ စိမ္းစိုေနေသာ ေတာင္ကုန္းေတြၾကားမွာ စီးဆင္းေနတာျဖစ္ျပီး ျမစ္ေရမွာမ်ားေသာအားျဖင့္စိမ္းေနသည္။

 ရူးရူးမိုက္မိုက္ဂီတသံစဥ္ေတြကိုသူစြဲလန္းသလို ရင္ခုန္စိတ္လွဳပ္ရွားဖြယ္ရာေကာင္းတဲ့အေတြ႕ အေတြ႕ၾကံဳသစ္ေတြကိုလည္းသူႏွစ္သက္ပါသည္။ ဒါဟာ သူ႕ဘ၀တြင္ပထမဦးဆံုးအၾကိမ္ လူတစ္ေယာက္ အေပၚအေလးနက္ထားမိျခင္းႏွင့္စိတ္၀င္စားမိျခင္းပါ။ သီဟရဲ႕အျပံဳးေလးကိုျမင္ တုိင္းသူ႕စိတ္ထဲအလိုလိုေအးခ်မ္းသြားရသည္ခ်ည္းသာ။ သီဟတြင္မည္သူ႕တြင္မွမရွိသည့္ ႏွစ္လိုဖြယ္ေကာင္းသည့္ ႏူးညံ့တဲ့အျပံဳးေလးေတြရွိသည္။ သူကလည္း ထိုအျပံဳးေလးေတြကိုျမင္ လုိက္တုိင္း ရူးသြပ္သမလိုျဖစ္သြားတတ္ျပီး အခ်ိန္ရွိတိုင္း ထိုအျပံဳးေလးေတြကိုသတိရေနတတ္ပါ သည္။

တကယ္လို႕ေလာကၾကီးကသူ႕ကိုသက္ညွာေသာအားျဖင့္ သိမ္ေမြ႕တဲ့အခ်စ္ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကိုေရး စပ္ေပးခဲ့မယ္ဆိုရင္ သူအတိုင္းမသိ၀မ္းသာမိမွာျဖစ္သည္။ ထိုသို႕သူ႕အတြက္သီးသန္႕ဖန္တီး ထားသည့္အခ်စ္ဆိုတဲ့ကဗ်ာေလးကို သူအျမတ္တႏိုးနဲ႕ တန္ဖိုးထားခ်စ္မိမွာျဖစ္သည္။ အခ်စ္အ တြက္ဆိုသူဘာေတြပဲေပးဆပ္ရေပးဆပ္ရ သူတြန္႕တိုေနမိမွာမဟုတ္ပါ။ သူဟာသိပ္ရက္ေရာလြန္း သူတစ္ေယာက္မဟုတ္ေပမယ့္ႏွလံုးသားရဲ႕အလိုကိုေတာ့လြန္ဆန္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ အသည္းမာ သူတစ္ေယာက္မဟုတ္ပါ။

 

လမ္းကေလးအတိုင္း သူစက္ဘီးကိုအားစိုက္ျပီးနင္းလာခဲ့သည္။ တျဖဴးျဖဴးတိုက္ေနေသာေလ မ်ားက သူ႕ဆံႏြယ္မ်ားကို လွဳပ္ရွားေနေစသည္။ ထိုစဥ္သူ႕အေနာက္မွစက္ဘီးဘဲလ္တီးသံၾကား လိုက္ရသည္။

“ကလင္……ကလင္…..”

သူလွည့္ၾကည့္လိုက္ေသာအခါသီဟျဖစ္ေနပါသည္။ သီဟကဟိုတစ္ေန႕က ဘတ္စ္ကတ္ေဘာ ကစားရင္းဝတ္သည့္ အက်ႌေလးကိုအထဲတြင္ခံထားျပီးအျပင္မွဂ်င္းဂ်တ္ကတ္ကိုဝတ္ဆင္ထား သည္။ သူစက္ဘီးကိုအရွိန္ေလ်ာ့လုိက္ေသာအခါ သီဟကသူ႕ကိုမွီလာပါသည္။ သူ႕အနားသို႕ ေရာက္ေသာအခါသူ႕စက္ဘီးကယ္ရီယာခံကိုေျခေထာက္ျဖင့္လွမ္းေထာက္လိုက္သည္။

“ဟဲ ဟဲ းအေရွ႕ကနင္း”

သီဟကအပါးခိုမည့္ဟန္ပါ။ သူ႕ကိုေရွ႕မွနင္းေစျပီး သီဟကအေနာက္က ခိုလိုက္မည့္ပံုျဖစ္သည္။ ထို႕ေၾကာင့္ သူရုတ္တရက္စက္ဘီးကိုေဆာင့္နင္းလိုက္ေသာအခါ သီဟေျခေထာက္မွျပဳတ္ျပီး က်န္ခဲ့သည္။ သူအေနာက္ကိုတစ္ခ်က္ၾကည့္ရင္း တဟားဟားရယ္ကာ အေရွ႕သို႕ဆက္ဘီးကို စက္နင္းသြားခဲ့သည္။

သီဟကအေနာက္မွ သူ႕ကိုအမွီလိုက္နင္းလာပါသည္။ တစ္ေနရာသို႕ေရာက္ေသာအခါ သီဟက ယူကလစ္ေတာထဲသို႕စက္ဘီးကိုျဖတ္ေမာင္းသြားသျဖင့္ သူ႕စက္ဘီးကိုဘရိတ္အုပ္လုိက္ရသည္။

“သီဟဒီအေရွ႕ဖက္ကသြားရမွာမဟုတ္ဘူးလား”

“ဟား….ဟား……. ဒီဖက္ကပိုနီးတယ္”

သီဟကေျပာေျပာဆိုဆိုျဖင့္သူ႕ကိုမေစာင့္ပဲ စက္ဘီးကိုေျမနီလမ္းအတိုင္းယူကလစ္ေတာထဲသို႕ နင္းဝင္သြားသျဖင့္ သူ႕စက္ဘီးကိုေခါင္းျပန္ေကြ႕ကာသီဟအေနာက္သို႕လိုက္နင္းလာခဲ့သည္။ သီဟကသူ႕ေရွ႕မွစက္ဘီးကိုဒေရာေသာပါးနင္းသြားျပီး ယူကလစ္ေတာထဲသို႕ ဝင္ေရာက္ေပ်ာက္ ကြယ္သြားသည္။ သူအေနာက္မွစက္ဘီးကို သုတ္ေခ်တင္နင္းျပီးလိုက္ရသည္။ မညီညာေသာေျမနီ လမ္းႏွင့္ သစ္ပင္ခ်ံဳႏြယ္မ်ားထူထပ္မ်ားျပားေသာေၾကာင့္ စက္ဘီးနင္းရသည္မွာ လိုသေလာက္ ခရီးမေရာက္ျဖစ္ေနသည္။ တစ္ေနရာသုိ႕ေရာက္ေသာအခါ သီဟကသူ႕ကိုေစာင့္ေနသည္ကို ေတြ႕ရသည္။

“လာေဟ့ ဒီကုန္းဆင္းျပီးရင္ေရာက္ျပီ”

သီဟစကားေၾကာင့္သူအေရွ႕သုိ႕လွမ္းၾကည့္လိုက္ေသာအခါ ေျမနီလမ္းကေအာက္သို႕ေလ်ာဆင္း သြားျပီး ျမစ္ရွိရာသို႕ဦးတည္ေနေၾကာင္းေတြ႕ရသည္။ သို႕ေသာ္ေျမနီဆင္းလမ္းမွာ အနည္းငယ္ မက္ေစာက္ေနသျဖင့္ သူနည္းနည္းေတာ့လန္႕သြားသည္။

“ကဲ မင္းေရွ႕ကဆင္း ေျဖးေျဖးခ်င္းဆင္းေနာ္ ဘရိတ္ကိုေသခ်ာအုပ္”

သီဟကစက္ဘီးကိုအေနာက္သို႕ဆုတ္ကာ သူ႕ကိုလမ္းဖယ္ေပးသည္။ သူဘာမွျပန္မေျပာျဖစ္ေပ စိတ္ထဲမွာေတာ့ တုန္ခ်ိတုန္ခ်ိျဖစ္ေနမိတာအမွန္ပါ။

သို႕ေပမယ့္ သီဟေရွ႕တြင္ေတာ့ဘာမွမျဖစ္ဟန္ေဆာင္ျပီး စက္ဘီးကိုကုန္းဆင္းအတုိင္း စီးခ်လာ ခဲ့ပါသည္။ သီဟကသူ႕အေနာက္မွ ေျဖးေျဖးျခင္းဆင္းလိုက္လာပါသည္။ ကုန္းဆင္းကေအာက္နား ေရာက္ခါနီးေလေလ မက္ေစာက္လာေလေလျဖင့္သျဖင့္ စက္ဘီးကတေျဖးေျဖးျမန္လာသည္။ အေရးထဲလမ္းကမညီမညာျဖင့္ ခ်ိဳင့္ခြက္မ်ားရွိေနသျဖင့္ စက္ဘီးက တခါတရံတြင္ ေလေပၚသို႕ ခုန္သြားေသးသည္။ တစ္ေနရာအေရာက္ လမ္းေရွ႕တြင္သစ္တုံးၾကီးတစ္ခုခံေနသျဖင့္ တစ္ျခား သို႕ေခါင္းကိုလွည့္ျပီးေမာင္းလိုက္ရာ မထင္မွတ္ပဲစက္ဘီးမွာ လမ္းေခ်ာ္ျပီးကုန္းဆင္းအတိုင္း လိမ့္သြားသည္။

ရုတ္တရက္မို႕သူ႕မ်က္စိေတြျပာသြားျပီ ေျခမကိုင္မိလက္မကိုင္မိျဖစ္သြားသည္။ သုိ႕ေသာ္ သူသတိထားမိသည့္အခ်ိန္အတြင္ သူေရာစက္ဘီေရာေရထဲသို႕ေရာက္ေနျပီျဖစ္သည္။

သီဟကသူ႕ကိုစိုးရိမ္စိတ္ျဖင့္ စက္ဘီးကိုျမစ္စပ္အထိေမာင္းလာျပီး သူ႕ဆီသို႕ေျပးလာသည္။

ထို႕ေနာက္ေရထဲတြင္ငူငူၾကီးထိုင္ေနေသာ သူ႕ကိုၾကည့္ေနသည္။ သူလည္းဘာမွမေျပာမိ….. သီဟကသူ႕ကိုေစ့စပ္စြာၾကည့္ျပီး….. ဒဏ္ရာရွိမရွိၾကည့္ျပီးေနာက္ စိတ္မထိန္းႏိုင္ေသာပံုစံျဖင့္ အားရပါးရရယ္ေတာ့သည္။

“ဟီး….ဟီး…….ဟီး………”

သူထိုင္ေနရာမွကုန္းထလိုက္ကာ သီဟကိုေရေတြျဖင့္ပက္လိုက္သည္။

“အား……”

“ဟား…..ဟား….ဟား…….”

သီဟကသူ႕ဆီကိုေျပးလာေသာအခါ သူကျမစ္ထဲကိုျပန္ေျပးပါသည္။

“မိုးညအရမ္းမသြားနဲ႕ေနာ္ အေရွ႕မွာေရစီးသန္တယ္ ပါသြားဦးမယ္”

သီဟကလွမ္းေအာ္လိုက္ေသာအခါ သူေရွ႕သို႕ဆက္မသြားရဲေတာ့ပဲျဖစ္သြားသည္။ သို႕ေသာ္ သူသီဟညာတာခံလိုက္ရပါသည္။ သီဟကသူ႕ဆီခ်က္ခ်င္းေျပးလာျပီး အေပၚမွခြကာ သူ႕ကိုေရထဲသို႕ႏွစ္ခ်လုိက္သည္။

“ဗြမ္း……”

“ဟား…..ဟား……”

သူကေရထဲမွေန၍သီဟေျခေထာက္ကိုမျပီး အေပၚသို႕လွန္ခ်လိုက္သည္။ သူေရာသီဟာေရထဲသို႕ ပက္လက္လန္ျပီးက်သြားသည္။ သီဟကသူ႕ကိုေရေတြျဖင့္ပက္သည္။

ထိုတခဏတာေလးသည္ သူ႕ရင္ထဲကိုအမည္မေဖာ္ႏိုင္ေသာ ခံစားခ်က္အသစ္ေတြထည့္သြင္း ေပးလ်က္ရွိသည္။ ေပ်ာ္ရႊင္စရာေတြနဲ႕စီးေျမာရင္း သူ႕ရင္ထဲသို႕လာေရာက္ရိုက္ခတ္ေနေသာ ရင္ခုန္သံလိွဳင္းလံုးမ်ားက အင္အားျပင္းထန္လွသည္။ ျပင္းထန္လွတဲ့ရင္ခုန္သံေတြကိုထိန္းခ်ဳပ္ ဖို႕သူမၾကိဳးစားမိေတာ့ပါ။ ထိုရင္ခုန္သံအတိုင္း လိုက္ပါလာခဲ့ရင္း အခ်စ္ရဲ႕လွည့္စားမွဳေတြက သူ႕ကိုမ်က္ကန္းတစ္ေယာက္ျဖစ္ေအာင္ အရာအားလံုးမသိက်ိဳးႏြံျပဳေနေစျပီး ျပဳစားလ်က္ရွိသည္။

   တကယ္ေတာ့ရင္ခုန္တယ္ဆိုတာခ်ိဳျမိန္တဲ့အရာသာပါ အထူးသျဖင့္အခ်စ္ေၾကာင့္ျဖစ္တဲ့ ရင္ခုန္သံေတြက ဒဏ္ရာေတြနဲ႕လူတစ္ေယာက္လံုးကိုမူးေမ့ေနေစျပီး အခ်စ္ရဲ႕ခိုင္းေစသမွ်ကို မလြန္ဆန္၀ံ့ပဲလိုက္လုပ္ေနရသည့္ ေက်းကြ်န္တစ္ေယာက္လိုပါပင္။ ယခုေတာ့သူလည္းအခ်စ္ရဲ႕ ေက်းကြ်န္တစ္ေယာက္မ်ားျဖစ္သြားေလျပီလား။ အခ်စ္ဆိုတာကိုသူသည္းသည္းကြဲကြဲမသိေပမယ့္ ရင္ခုန္ျခင္းဆိုတာကိုေတာ့ ေကာင္းေကာင္းနားလည္ပါသည္။ သူလို႕လူပ်ိဳေပါက္စေလးအတြက္ အခ်စ္ဆိုတာသိပ္ကိုထူးဆန္းလြန္းေနေတာ့ အခ်စ္ကိုအဓိပၸါယ္မေဖာ္ႏိုင္တာ သူ႕အျပစ္လို႕ေတာ့ မဆိုသာပါ။ လူေတြရဲ႕ရူးသြပ္ျခင္းေတြကို သူအခ်စ္လို႕သမုတ္ခ်င္သည္။ အခ်စ္ဆိုတာ ရူးသြပ္ျခင္း ေတြကပဲစတင္တာမဟုတ္လား။ အိမ္မက္ဆန္ဆန္ ပံုျပင္ဆန္ဆန္ စိတ္ကူးယဥ္ဆန္ဆန္ အခ်စ္ဇာတ္လမ္းမ်ိဳးေတြကို သူသာပိုင္ဆိုင္ခြင့္ရမယ္ဆိုရင္ ဘယ္ေလာက္မ်ားေကာင္းလိုက္ေလ မလဲ။

ေရေတြစိုေနေသာသီဟအ၀တ္အစားေတြမွာ ကိုယ္ျဖင့္ကပ္ေနျပီးထင္းေနေသာသီဟကိုယ္လံုးကို ေတြ႕ျမင္ေနရပါသည္။ ထို႕အတူသီဟေဘာင္းဘီမွာ ေရ၏အေလးခ်ိန္ေၾကာင့္ေအာက္သို႕အနည္း ငယ္ေလ်ာေနျပီး သီဟခ်က္အစပ္မွေမြးညွင္းေလးေတြကိုျမင္ေနရျပီး ေရစိုေနေသာသူ႕အသားအ ရည္ကသူ႕ကိုဆြဲေဆာင္လ်က္ရွိသည္။ ျမစ္ျပင္ေပၚသို႕ေလတစ္ခ်က္ျဖတ္တိုက္လိုက္ေသာအခါ သူတို႕ႏွစ္ေယာက္လံုးခိုက္ကနဲ႕ျဖစ္ေအာင္ ေအးသြားၾကပါသည္။

  သီဟကရႊဲေနေသာသူ႕အေပၚအက်ႌေတြကိုလက္ေျမွာက္ျပီးခြ်တ္ပစ္လိုက္ကာ ကမ္းစပ္သို႕လွမ္း ပစ္ထဲ့လိုက္သည္။

“မေအးဘူးလား သီဟ”

သီဟကသူ႕ကိုတစ္ခ်က္ၾကည့္သည္။ ထို႕ေနာက္ေရထဲသို႕ျပန္စိမ္လိုက္ျပီး….

“ေရထဲစိမ္ေနရင္သိပ္မေအးဘူး ေရေပၚတက္ေနရင္ေတာ့ေလေတြတိုက္လို႕ ေအးတယ္”

သီဟရဲ႕လက္ေမာင္းသားေတြနဲ႕ ေတာင့္တင္းက်စ္လစ္ေနတဲ့ခႏၶာကိုယ္က သူ႕ကိုဘာေျပာရမွန္း မသိေအာင္ကိုပင္ဆြဲေဆာင္လြန္းေနပါသည္။

“မိုးညအ၀တ္အစားေတြခြ်တ္လိုက္ေလ ခဏေနကမ္းေပၚတက္ျပီးလွမ္းထားရေအာင္”

သီဟကေျပာေျပာဆိုဆိုျဖင့္သူ႕အနားသို႕ကပ္လာပါသည္။ သူေယာင္နနျဖင့္ ခါးမွအ၀တ္အစား ေတြကိုခြ်တ္လိုက္သည္။ သီဟကသူႏွင့္တစ္ေပအလိုေလာက္ထိကပ္လာသည္။ ထို႕ေနာက္ သူ႕ခႏၶာကိုယ္ကိုေစ့စပ္စြာၾကည့္ေနသည္။

ၾကာေတာ့သူပင္ၾကက္သီးထခ်င္သလိုလိုျဖစ္လာသည္။ သီဟကျပံဳးစိစိလုပ္ျပီး သူ႕ရင္ဘတ္ရွိ ႏို႕သီးေခါင္းကိုလွမ္းကိုင္လိုက္သည္။ ရုတ္တရက္ဆိုေတာ့သူလန္႕သြားသည္။

“ဟား…….ဟား….”

သီဟသူ႕ျဖစ္ပံုကိုၾကည့္ျပီး သေဘာက်စြာရယ္ေနပါသည္။ သူသီဟကိုအရွက္ေျပ ေရျဖင့္လွမ္းပက္လိုက္ပါသည္။

“ကဲငါးမွ်ားမယ္ဆိုသြားရေအာင္ အ၀တ္အစားေတြလည္းလွမ္းရဦးမယ္”

သူ႕စကားေၾကာင့္သီဟကအပိုးသတ္သြားျပီး ကမ္းစပ္သို႕သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ျပန္တက္လာ ခဲ့သည္။ ကမ္းစပ္တြင္လည္းေနေသာသူ႕စက္ဘီးကိုျပန္ထူလိုက္ျပီး သီဟစက္ဘီးႏွင့္အတူတူ သြားရပ္ထားလိုက္ကာ သီဟစက္ဘီးတြင္ပါလာေသာ ငါးမွ်ားတံမ်ားကိုျဖဳတ္ယူလိုက္သည္။ သီဟ သူ႕ဂ်င္းေဘာင္းဘီေတြကိုပါခြ်တ္ျပီး ေက်ာက္ေဆာင္ေတြေပၚတြင္သြားလွမ္းေနသည္ကိုေတြ႕ ရသည္။ သီဟကေဘာင္းဘီးအရွည္ခြ်တ္လိုက္ေသာအခါ အထဲတြင္းအတြင္းခံေဘာင္းဘီအတို ေလးသာက်န္ေတာ့သည္။ သီဟကအသားျဖဴသျဖင့္ ထိုအတြင္းခံေဘာင္းဘီမိုးျပာေရာင္ေလးႏွင့္ လိုက္ဖက္ေနသည္။ ထို႕အတူသီဟရဲ႕ထိုးထြက္ေနေသာညီဘြားေလးေၾကာင့္ လဲသူအာေခါင္ေတြ ေျခာက္ခ်င္သလိုလိုျဖစ္လာသည္။ သီဟကအ၀တ္ေတြလွမ္းျပီးေနာက္သူ႕ဆီသို႕ျပန္လာသည္။

“မိုးညေဘာင္းဘီေတြေရာခြ်တ္လိုက္ေလ ကြ်န္ေတာ္သြားလွမ္းေပးမယ္”

သီဟေတာင္းဆိုမွဳေၾကာင့္သူ႕ေဘာင္းဘီကိုခြ်တ္လိုက္ကာ သီဟကိုေပးလိုက္သည္။ သီဟက သူ႕ေဘာင္းဘီအိတ္ကပ္အတြင္း တစ္ခုခုကိုစမ္းလိုက္ကာ ဘာမွမရွိေတာ့မွ စိတ္ခ်လက္ခ်ျဖစ္ သြားဟန္ျဖင့္ ေက်ာက္ေဆာင္ေတြေပၚသို႕သြားလွမ္းလိုက္သည္။ သီဟကိုသူအေနာက္မွေငး ၾကည့္မွ အေပၚပိုင္းရင္အုပ္က်ယ္ျပီးစြန္႕ကားေနေသာ ခႏၶာကိုယ္ကိုသတိျပဳမိသည္။ အလြန္ဆြဲေဆာင္မွဳရွိေသာ ခႏၶာပိုင္ရွင္ပါ။ အေနာက္မွတင္ပါးမ်ားကလည္း တင္းေနျပီး မို႕ေမာက္ ေနကာ ေပါင္လံုးမ်ားကျဖဴေဖြးေနကာ ေမႊးညွင္းေလးမ်ားျဖင့္အလြန္ၾကည့္လို႕ေကာင္းပါသည္။

ျမစ္ေရသည္တသြင္သြင္စီးဆင္းေနျပီး ထိုျမစ္ေရေပၚတြင္ ေရႊေရာင္ေနေရာင္က တျဖတ္ျဖတ္ လင္းလက္ေနပါသည္။ ျမစ္ထဲသို႕ေက်ာက္သယ္သည့္စက္ေလွမ်ားျဖတ္ေမာင္းသြားတုိင္း လိွဳင္းလံုးငယ္ေလးေတြက ကမ္းစပ္ကိုလာေရာက္ရိုက္ခတ္လ်က္ရွိသည္။ ေနေရာင္မ်ားစူးရွလ်က္ ရွိျပီးစက္ေလွသံမ်ားမွလြဲ၍ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလံုးတိတ္ဆိတ္လ်က္ရွိသည္။ သို႕ေသာ္ တစ္ခါတစ္ရံ တြင္ေတာ့ ေအးစိမ့္ေနေသာေလေတြက သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ကိုခ်မ္းစိမ့္စိမ့္ျဖစ္သြားေစပါသည္။

ငါးမွ်ားတံႏွစ္ေခ်ာင္းကို သစ္သားေခ်ာင္းမ်ားႏွင့္ပူးခ်ည္ထားကာ ေျမႏုေပၚတြင္စိုက္ထားပါ သည္။ သူေရာသီဟေရာေရစပ္ရွိေက်ာက္တံုးေပၚ တြင္ဆိတ္ျငိမ္စြာ ထိုင္ေနၾကျပီးအရိပ္အကဲ ကိုေစာင့္ၾကည့္ေနၾက သည္။

သူ႕ေဘးတြင္သီဟရွိေန၍လားမသိ သူအာေခါင္ေတြေျခာက္ခ်င္သလိုလိုျဖစ္လာကာ ငါးကိုစိတ္မ၀င္စားႏိုင္ပဲ သူ႕တံေတြးမ်ိဳသံေတြကို သီဟၾကားမွစိုးရိမ္ေနမိပါသည္။ သီဟကေတာ့ မည္သည့္စကားမွ်မဆိုပဲဆိတ္ျငိမ္ေနသည္။ သီဟကိုယ္ေပၚမွေျခာက္ကာစ ေရစက္ကေလးမ်ားက ဟိုသည္တစ္စေတြ႕ေနရျပီး ေျခာက္ေသြ႕ေနေသာအေရးျပားတစ္ခ်ိဳ႕မွ ျမစ္ေရ၏ညစ္ညမ္းမွဳေၾကာင့္ ၀ါက်င့္က်င့္ျဖစ္ေနေသည္။ သီဟခႏၶာကိုယ္မွအေႏြးဓာတ္တစ္ခ်ိဳ႕က နေဘးတြင္အသားခ်င္းကပ္လု နီးပါထုိင္ေနေသာသူ႕ကို ကူးစက္လာေစသည္။ ထို႕အတူသီဟ၏အသက္ရွဴသံေတြကိုလည္း သူၾကားေနရသည္။ ဆိတ္ျငိမ္ေနေသာပတ္၀န္းက်င္ကပဲ သူ႕ကိုပိုျပီးသတိမူေနေစတာလား ေတာ့သူမသိပါ။

သူၾကည့္ေနရင္းတန္းလန္းမွာပင္ သီဟမ်က္လံုးေတြကေလးလံျပီးတေျဖးေျဖးစင္းလာသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ သီဟအိပ္ခ်င္ေနတာမ်ားလား…..

သီဟကဒူးေခါင္းႏွစ္ေခ်ာင္းေပၚတြင္ေမးကိုတင္ထားသည္။ သီဟမ်က္လံုးေတြက ဟိုေငးသလိုလိုသည္ေငးသလိုလိုႏွင့္ အိပ္စျပဳလာျပီျဖစ္သည္။ သိပၸံနည္းျဖင့္ဆိုရေသာ သီဟအိပ္ ခ်င္ေနသည့္အဆင့္မွာ (ဆူညံသံမ်ားၾကားလွ်င္ႏိုးထႏိုင္ေသာအဆင့္) ျဖင့္အိပ္ေပ်ာ္စျပဳလာျခင္းျဖစ္ သည္။ သို႕ေသာ္….

သီဟကေခါင္းေတြကိုခါရမ္းကာ တစ္ခ်က္မွ်သန္းလိုက္ျပီး သူ႕ကိုတစ္ခ်က္ၾကည့္ကာ…

“မိုးညေပါင္ခဏငွါးလို႕ရမလား……”

“ဟင္….”

ရုတ္တရက္မို႕သီဟဘာေျပာမွန္းသူမသိပါ။ သို႕ေသာ္ သီဟကဆက္ေျပာသည္။

“ကြ်န္ေတာ္အရမ္းအိပ္ခ်င္လာလို႕ မိုးညေပါင္ေပၚမွာခဏေလာက္ေခါင္းအံုးျပီးအိပ္ခ်င္လို႕ပါ”

သူ အင္း ဟုလည္းမဆိုမိပါ။ သို႕ေသာ္သီဟအဆိုကို ျငင္းလည္းမျငင္းပယ္မိ။ ဘာေျပာရင္ ေကာင္းမလဲစဥ္းစားေနစဥ္မွာပင္ သီဟကသူ႕အေျဖကိုမေစာင့္ေတာ့ပဲ သူ႕ေပါင္ေပၚတြင္ ေခါင္း၀င္ထိုးကာ အိပ္ပါေတာ့သည္။ သီဟပါးျပင္ေလးႏွင့္သူေပါင္သားတို႕ထိမိသြားသည့္အခါ တကိုယ္လံုးဓာတ္လိုက္သြားသလိုခံစားရျပီး သူ႕စိတ္ေတြထိန္းခ်ဳပ္ရခက္လာသည္။ သီဟက သူ႕ေပါင္ေပၚတြင္ေခါင္းအံုးထားရံုမက သူ႕ေပါင္ျပင္ေပၚသို႕လက္တစ္ဖက္ကလည္း တင္ထားေသးသည္။ သီဟမ်က္ႏွာက သူ႕အတြင္းခံေဘာင္းဘီအစပ္တြင္ေရာက္ေနျပီး သူ႕ညီဘြားေလးႏွင့္ အလြန္နီးကပ္ေနသည္။

သူ႕ကိုေခ်ာက္ကမ္းပါးထဲသို႕ပစ္ခ်လိုက္သလိုပါပဲ ခံစားခ်က္ကေအးစိမ့္ေနသည္။ သီဟ၏အိပ္ေပ်ာ္ ေနေသာမ်က္ႏွာေလးကို ငံု႕ၾကည့္ေနမိရင္ ၾကည္ႏူးမွဳေလးေတြရင္ထဲမွာေ၀သီေနကာ သူပီတိျဖစ္ေန မိသည္။ ဒီလိုပဲငါ့ေပါင္ေပၚမွတစ္သက္လံုးအိပ္ေနပါလားသီဟရယ္…….

အတန္ၾကာေသာသီဟအမွန္တကယ္ပင္အိပ္ေပ်ာ္သြားပါသည္။ ဘယ္တုန္းကအိပ္ခ်င္ေနမွန္းမသိ သည့္သီဟ အခုသူ႕ေပါင္ေပၚမွာႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္အိပ္ေပ်ာ္ေနတာကိုၾကည့္ျပီး ဂရုဏာသက္မိကာ သူ႕လက္တစ္ဖက္ျဖင့္ နဖူးေပၚတြင္၀ဲက်ေနေသာ သီဟဆံပင္စေတြကိုအသာသပ္တင္ေပးလိုက္ သည္။ ထို႕ေနာက္သီဟ၏ဗိုက္သားျပင္ေပၚသို႕သူ႕လက္ကေလးကိုအသာတင္ထားလိုက္သည္။ သီဟဗိုက္သားျပင္က အသက္ရွဴျခင္းေၾကာင့္ အနည္းငယ္လွဳပ္ရွားေနသည္။ က်စ္လစ္ေတာင့္တင္း ေနေသာသီဟ၏ဗိုက္သားျပင္ေပၚသို႕ သူေျဖးေျဖးျခင္းပြတ္သပ္ၾကည့္သည့္အခါ……….

                                                                       ဇာတ္သိမ္းဆက္ရန္-

                                                                            Written by- Lovealone

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 



 

 

 

 

 

 

 

 





Read More

Teacher and Student (2014) [GThai]

 

 

 

Read More

ေဂးဘ၀ျဖင့္အိမ္ေထာင္ျပဳျခင္း

 

 

ေဂးဘ၀ျဖင့္ အိမ္ေထာင္မွဳတစ္ခုကိုေကာင္းစြာ တည္ေထာင္ႏိုင္မည္ေလာ?

ေဂးဘ၀ျဖင့္ အိမ္ေထာင္ဦးစီးတစ္ေယာက္ပီသစြာ ေကာင္းစြာက်င့္ၾကံႏိုင္မည္ေလာ?

ေဂးဘ၀ျဖင့္ မိမိဇနီးမယားနဲ႕သားသမီးအေပၚ ေကာင္းစြာေစာင့္ေရွာက္ႏိုင္မည္ေလာ?

 

သိပ္မၾကာေသးခင္က ကြ်န္ေတာ့္ကိုလူတစ္ေယာက္က ဆက္သြယ္လာသည္။ ၄င္းသည္ေဂးတစ္ေယာက္ျဖစ္ ေၾကာင္းႏွင့္၄င္းတြင္ တရား၀င္လက္ထပ္ထားေသာဇနီးႏွင့္သမီးေလးတစ္ေယာက္ရွိေၾကာင္းေျပာသည္။ ထိုသူသည္ ကြ်န္ေတာ့္အား၄င္းဘ၀ကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာျပျပီး ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္တိတ္တိတ္ပုန္း ခ်စ္သူျဖစ္လို ေသးေၾကာင္းကိုလည္းေျပာပါသည္။ ထိုကိစၥမ်ားကို ယခင္ကကြ်န္ေတာ္ေရးခဲ့ဖူးပါသည္။ လိင္တူခ်စ္သူဆက္ဆံ ေရးႏွင့္အဓိကျပႆနာမ်ား ဟူေသာေဆာင္းပါးတြင္းလည္းေကာင္း ေဂးတစ္ေယာက္ျဖစ္ေၾကာင္းမိဘကို ဖြင့္ေျပာေတာ့မည္ဆိုလ်င္ ဟူေသာေဆာင္းပါးတြင္းလည္းေကာင္း ေဂးဘ၀ႏွင့္သက္ဆိုင္ေသာ ျပႆနာအခ်ိဳ႕ ကိုကြ်န္ေတာ္ဥာဏ္မီွသေလာက္တင္ျပခဲ့ဖူးပါ၏။ ယခုအခါထိုျပႆနာအခ်ိဳ႕ထဲမွ တစ္စိတ္တစ္ေဒသသည္ ကြ်န္ေတာ့္ထံသို႕တိုက္ရိုက္ဆက္ႏြယ္လာပါ၏။

 

ကြ်န္ေတာ္လည္းယခုခ်ိန္ထိ အိမ္ေထာင္ျပဳရမလားမျပဳရဘူးလားဆိုတာကို မိမိကိုယ္ကိုေ၀ဖန္ပိုင္းျခားႏိုင္ျခင္းမရွိ ေသးပါ။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ မိန္းကေလးမ်ားကိုမခ်စ္တတ္ေသာမိမိ၏ေဂးစိတ္ႏွင့္ ထိုေဂးစိတ္ကို ထိန္း သိမ္းႏိုင္စြမ္းကင္းမဲ့သြားသည့္အခါ ျဖစ္ေပၚလာမယ့္ေနာက္ဆက္တြဲဆိုးက်ိဳးေတြကို ေတြးေၾကာက္ျပီး ေရေရရာရာ ဆံုးျဖတ္ဖို႕မရဲခဲ့ပါ။ ကြ်န္ေတာ့္ထံဆက္သြယ္လာေသာ ထိုလူကိုျပတ္ျပတ္သားသားျငင္းပယ္ျပီး ကြ်န္ေတာ္အဆက္အသြယ္ျဖတ္လိုက္ပါသည္။

 

လိင္တူခ်င္းလက္ထပ္ဖို႕အခြင့္အေရးႏွင့္အေျခအေနမေပးေသးသည့္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ယခုကဲ့သုိ႕ တိတ္တိတ္ပုန္းလိင္တူခ်စ္သူမ်ား ေရတြက္မရေအာင္ရွိေနမည္။ ထိုလိင္တူခ်စ္သူမ်ားမွ မိဘႏွင့္ပတ္၀န္းက်င္၏ ဖိအားအျပင္ မိမိ၏စိုးရိမ္စိတ္အခ်ိဳ႕ေၾကာင့္ မိမိအမွန္တကယ္ႏွစ္သက္ျခင္းမရွိေသာ အမ်ိဳးသမီမ်ားႏွင့္ အိမ္ေထာင္က်ခဲ့ပါက ၄င္းတို႕၏ဘ၀သည္ ပ်ံခ်င္လ်က္ႏွင့္အခ်ဳပ္ခံထားရေသာ ငွက္တစ္ေကာင္လို မြန္းၾကပ္ေနေပလိမ့္မည္။ ယခုျပႆနာမ်ားကို ကြ်န္ေတာ္တို႕ကိုယ္တိုင္က ဦးေဆာင္အေျဖရွာျပီး မေဆြးေႏြးပါက မည္သူကမွ် အေရးတယူျပဳျပီး ေျဖရွင္းေပးၾကမည္မဟုတ္ပါ။ အခြင့္အေရးကိုလိုခ်င္ပါက အခြင့္အေရးကိုရေအာင္ယူတတ္ရမည္ျဖစ္သည္။ ထို႕အျပင္ ျပႆနာတစ္ခုျဖစ္ျပီဆိုလ်င္လည္း အဆိုပါ ျပႆနာ၏ဇစ္ျမစ္ကိုရွာျပီး ေျဖရွင္းဖုိ႕မၾကိဳးစားပဲ တစ္စံုတစ္ခုကို အျပစ္တင္ဖို႕ၾကိဳးစားေနမည္ဆိုပါက ထိုျပႆနာသည္ ေျပလည္သြားႏိုင္မည္မဟုတ္ပါ။

 

ယခုကြ်န္ေတာ္တို႕၏ျပႆနာမွာအိမ္ေထာင္ျပဳေရးမျပဳေရးျဖစ္သည္။ ေဂးတစ္ေယာက္သည္အိမ္ေထာင္ျပဳသင့္ ပါသလား။ ေဂးဘ၀ျဖင့္ အိမ္ေထာင္မွဳတစ္ခုကိုေကာင္းစြာတည္ေထာင္ႏိုင္ပါမည္ေလာ?ေဂးဘ၀ျဖင့္ အိမ္ေထာင္ ဦးစီးတစ္ေယာက္ပီသစြာ ေကာင္းစြာက်င့္ၾကံႏိုင္မည္ေလာ?ေဂးဘ၀ျဖင့္ မိမိဇနီးမယားနဲ႕သားသမီးအေပၚ  ေကာင္းစြာေစာင့္ေရွာက္ႏိုင္မည္ေလာ? ေဂးတစ္ေယာက္အိမ္ေထာင္ျပဳသင့္မျပဳသင့္ဟူေသာ ေမးခြန္းေပၚတြင္ မူတည္ျပီး ျပႆနာေပါင္းမ်ားစြာရွိပါသည္။ အဆိုပါေမးခြန္းကိုေကာင္းစြာေျဖႏိုင္ရန္ ၄င္းျပႆနာမ်ားကိုလည္း ေျဖရွင္းႏိုင္ဖို႕လိုအပ္သည္။

 

ကြ်န္ေတာ္ယခင္ကေျပာခဲ့ဖူးသည္။ ေဂးတို႕၏ Relationship သည္ေရရွည္တည္တံ့ႏိုင္မွဳနည္းပါးသည္။ ေဂးစံုတြဲ တို႕တြင္ ကိုယ္၀န္ရွိျခင္းျပႆနာကင္းမဲ့ျခင္း လူသိရွင္ၾကားလက္ထပ္ျပီး လံုျခံဳသည့္တရားဥပေဒအကာအကြယ္ ရယူရန္ခက္ခဲျခင္းႏွင့္ ကံဃာကံရွင္ႏွစ္ဦးစလံုးမွာအမ်ိဳးသားမ်ားျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အခ်ိန္မေရြးေဖာက္ျပန္ရန္ လြယ္ကူျခင္း စသည့္အခ်က္အလက္မ်ားေၾကာင့္ ေဂးတို႕၏ဆက္ဆံေရးသည္ ခိုင္မာမွဳနည္းပါးသည္။ လံုး၀မခိုင္မာဟု မဆိုလိုပါ သို႕ေသာ္ ကြ်န္ေတာ္တို႕မ်က္စိေရွ႕တြင္ သြားေနေသာလမ္းစဥ္မ်ားမွာ ယခုကြ်န္ေတာ္ ေျပာခဲ့သည့္အတိုင္းသာျဖစ္ပါသည္။

 

အကယ္၍ေဂးတစ္ေယာက္အေနျဖင့္ လံုး၀မုခ်အိမ္ေထာင္ျပဳမည္ဟုဆံုးျဖတ္ထားပါက ယခုအခ်က္အလက္မ်ား ကိုလည္းစဥ္းစားသင့္သည္ဟုထင္သည္။ ေဂးတစ္ေယာက္ အပုန္းဘ၀ျဖင့္ မိမိဇနီးကို ေယာက်ာ္းစစ္ခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ကာ လိမ္ညာလက္ထပ္ရမည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ လိပ္ျပာလံုႏိုင္ဖို႕ၾကိဳးစားရမည္။ မိမိ၏ဇနီးမယား အေပၚ စစ္မွန္ေသာ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာႏွင့္အၾကင္နာတရား ေပးႏိုင္ရမည္။ မိမိဇနီးႏွင့္မိသားစုအေပၚ တာ၀န္ေက်ပြန္ေသာ ဖခင္ေကာင္းတစ္ေယာက္ျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားႏိုင္ရမည္။ မိမိ၏မိသားစုႏွင့္ မိမိ၏ဂုဏ္သိကၡာကို ေကာင္းမြန္စြာ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ေသာအားျဖင့္ ဆိတ္ကြယ္ရာတြင္ ျဖစ္ေစ ေရွ႕တြင္ျဖစ္ေစ ျဖစ္ေပၚလာေသာ ေဂးစိတ္ မ်ားကိုေခ်ျဖတ္ႏိုင္ရမည္။ ထို႕အျပင္ အျခားအရွက္ရေစမည့္ ဒိတ္တင္လုပ္ျခင္း မိမိႏွင့္နီးစပ္ရာေယာက်ာ္းငယ္ မ်ားအေပၚ စိတ္တိမ္းညႊတ္ျခင္း ေယာက်ာ္းအခ်င္းခ်င္းလိင္ဆက္ဆံလိုစိတ္ျဖစ္ျခင္းမ်ားကို ထိန္းသိမ္းထားႏိုင္ဖို႕ လိုအပ္သည္။

ကြ်န္ေတာ္ေျပာခဲ့တာေတြဟာ အၾကမ္းဖ်င္းအားျဖင့္တင္ျပထားျခင္းသာျဖစ္ပါသည္။ တကယ္ေတာ့ ျပႆနာ မူရင္းမွာ ကြ်န္ေတာ္ေျပာခဲ့သေလာက္ကခ်င္မွကပါလိမ့္မည္။ ဒီေတာ့ ေမးစရာရွိလာသည္။ ကြ်န္ေတာ္ေျပာခဲ့သ လိုပဲေဂးတစ္ေယာက္ဟာ အိမ္ေထာင္ျပဳေတာ့မယ္ဆိုရင္ အဲ့ဒီစည္းကမ္းေတြကို အခ်က္အလက္ေတြကို လိုက္နာႏိုင္ပါ့မည္ေလာ။ ႏွမခ်င္းအမခ်င္းစာနာေသာစိတ္ျဖင့္ေတြးၾကည့္မည္ဆိုလွ်င္  မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ အတြက္ အိမ္ေထာင္ျပဳျခင္းသည္ ၄င္းဘ၀တစ္ခုလံုးကို မိမိအားကိုးရေသာသူထံသို႕ ပံုအပ္ျခင္းသာျဖစ္ပါသည္။ ၄င္းသည္ ၄င္းဘ၀သာယာေျဖာင့္ျဖဴးလံုျခံဳေစဖို႕ ၄င္းအတြက္အခက္အခဲေတြကို ရင္ဆုိင္ေျဖရွင္းေစဖုိ႕ ၄င္းအတြက္ တစ္သက္စာစစ္မွန္ေသာ ၾကင္နာသူအျဖစ္ႏွင့္ အမ်ိဳးသားျဖစ္သူကုိလက္ထပ္ယူျခင္းသာျဖစ္သည္။ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္၏ ယံုၾကည္ကိုးစားမွဳ ၄င္း၏ခ်စ္ျခင္းေမတၱာႏွင့္ ၄င္းအေပၚတာ၀န္ယူလိုစိတ္တို႕ ကို ကြ်န္ေတာ္တို႕ထံတြင္ အမွန္တကယ္မရွိပါပဲ ကြ်န္ေတာ္တို႕သည္ မိန္းကေလးေတြကို ဟန္ေဆာင္ဖုံးကြယ္ျပီး လက္ထပ္သင့္ပါသလား။

 

ဒီကိစၥကိုစဥ္းစားမိတိုင္း ကြ်န္ေတာ္ေတာ္ေတာ္ဦးေႏွာက္ေျခာက္မိပါသည္။ ေဂးတစ္ေယာက္ဟာ အိမ္ေထာင္မျပဳ ေတာ့ဘူးဆိုပါကလည္း ေအာက္ပါစိုးရိမ္စရာကိစၥေတြျဖစ္လာႏိုင္ပါေသးသည္။ အိမ္ေထာင္မျပဳျခင္းေၾကာင့္ ေရရာေသခ်ာေသာ ဘ၀လက္တြဲေဖာ္မရွိျခင္း၊ အသက္အရြယ္ၾကီးရင့္လာသည့္အခါ ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္မည့္ သားေထာက္သမီးခံမရွိမွာကို စိုးရိမ္မိျခင္း၊ မိမိဘ၀သည္အပုန္းဘ၀ျဖင့္ လူသိမခံ၀ံ႕ပဲအထီးက်န္ေျခာက္ကပ္ ေနမွာစိုးရိမ္မိျခင္း၊ လူပ်ိဳၾကီးဘ၀ျဖင့္ဟန္ေဆာင္ထားမိေသာေၾကာင့္ မြန္းၾကပ္သည့္စိတ္ခံစားမွဳ စိတ္ဖိစီးမွဳမ်ား ျဖစ္ျခင္း၊ ေယာက်ာ္းအခ်င္းခ်င္းအသက္ၾကီးသည္အထိ အတူေနထိုင္ေနပါက ပတ္၀န္က်င္မွ ကဲ့ရဲ႕မည့္ဒဏ္မ်ား ကိုစိုးရိမ္မိျခင္း အစသည့္ဆိုးက်ိဳးမ်ားျဖစ္ေပၚႏိုင္သည္။

 

အျခားသူမ်ားကို ဥပမာေပးျပီးမေျပာလိုပါ။ ကြ်န္ေတာ့္အသက္အခု ၂၃ျပည့္ပါေတာ့မည္။ အသက္၁၇ႏွစ္မွ စတင္ျပီးမိမိကုိယ္ကို ေဂးဟုခံယူခဲ့မိသည့္အခ်ိန္မွစျပီး ယခုအခ်ိန္အထိ ကြ်န္ေတာ္ျဖတ္သန္းခဲ့ေသာ ေဂးသက္တမ္းအရအေတြ႕အၾကံဳမ်ားစြာရမိသည္။ သို႕ေသာ္ယခုခ်ိန္မွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္သည္ ထိုအရာမ်ားကို တျဖည္းျဖည္းေၾကာက္ရြံ႕ေနမိပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္အထက္မွာေရးသားခဲ့သလိုပဲ ကြ်န္ေတာ့္ထံတြင္လည္း ထိုကဲ့သုိ႕ အေတြးေပါင္းမ်ားစြာရွိေနပါသည္။ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကိုခ်ဖို႕ လံုး၀မခိုင္မာေသးသည့္အျပင္ မိမိဘ၀ကို လည္းမည္သုိ႕ေရွ႕ဆက္ရမည္မသိေသးပါ။ ကြ်န္ေတာ္အထီးက်န္မွာေၾကာက္မိပါသည္။ မိမိအသက္ၾကီးသည့္ အခါျပဳစုေစာင့္ေရွာက္မည့္သူ အေဖာ္ျပဳေပးမည့္သူမရွိမွာကိုလည္းစိုးရိမ္မိသည္။ ထို႕အျပင္ မိမိမခ်စ္မႏွစ္သက္ ေသာအမ်ိဳးသမီးမ်ားႏွင့္လည္း လက္ထပ္ရမွာကိုမလိုလားပါ။

 

ပတ္၀န္းက်င္အသိုင္းအ၀ိုင္း သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြႏွင့္ မိသားစု၀င္မ်ားမွ ကြ်န္ေတာ့္အား ခ်စ္သူရည္စား ေကာင္မေလးရွိေနျပီလားဟုေမးသည့္အခါတိုင္းတြင္ လည္းျပန္ေျဖစရာစကားလံုးတို႕ ကြ်န္ေတာ္ရွာမေတြ႕ခဲ့ပါ။ မိမိေၾကာင့္သူတစ္ဖက္သားကို ဆင္းရဲဒုကၡမေရာက္ေစခ်င္သလို မိမိဘ၀ေကာင္းစားဖို႕အတြက္လည္း သူတစ္ပါး ၏ဘ၀ဟန္ေဆာင္ဖံုးကြယ္ျပီး မသိမ္းပိုက္လိုပါ။

 

သည္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႕ေတြဘာဆက္လုပ္ၾကမွာလဲ????

 

မိန္းမတစ္ေယာက္နဲ႕လက္ထပ္ၾကမွာလား လက္မထပ္ၾကဘူးလား????

 

ေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္ႏွင့္လက္ထပ္ၾကမွာလား လက္မထပ္ၾကဘူးလား????

 

 

Lovealone

25 May 2015

Read More

ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕အခ်စ္ဆံုးခ်စ္သူ

ေလရူးကေ၀ွ႕ကနဲအတိုက္ ရင္ဘတ္ထဲရွိအသည္းေတြ ေျဗာင္းဆန္သြားသလို ကြ်န္ေတာ္တုန္ရီသြားမိသည္။ မတည္မျငိမ္ျဖစ္ေနတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ရင္ခုန္သံေတြကိုမနည္းတည္ျငိမ္ေအာင္ ၾကိဳးစားထိန္းခ်ဳပ္လိုက္ျပီးသက္ျပင္းတစ္ခုကိုအဆံုးသတ္အေနျဖင့္ခ်လိုက္သည္။ ကြ်န္ေတာ့္လက္ထဲတြင္ လမ္းမွ၀ယ္လာေသာ ေရခဲစိမ္ ေရသန္႕ဘူးေလးကေတာ့ အစက္ေတြတစက္စက္က်လ်က္ရွိသည္။

ေဇာက္ထိုးမိုးေမွ်ာ္ျဖစ္ေနေသာတစ္ပိုင္းတစ္စအေတြးေတြကေခါင္းထဲမွရႈပ္ရွပ္ခတ္လွ်က္ ကြ်န္ေတာ့္ကိုဒူးမခိုင္ေအာင္ျပဳစားေနသည္။  ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ထဲဆံုးျဖတ္ရခက္ေသာ ေတြေ၀မႈေတြ တသီၾကီးနဲ႕အတူမေရမေသခ်ာေသာခံစားမႈတို႕က ျပိဳင္တူအားျပိဳင္လ်က္ ကြ်န္ေတာ္ေျခလွမ္းေတြကိုေရွ႕ဆက္တုိးရမလိုေနာက္ ဆုတ္ရမလို တံုဏွဘာေ၀ျဖစ္ေနေစ၏။

ဧပရယ္ေလေတြကရူးမယ္ဆိုလွ်င္ရူးေလာက္သည္။ လူ႕အသည္းထဲကိုေအးကနဲျဖစ္သြားေစရံုမကလူတစ္ေယာက္လံုးကိုေလထဲကိုလြင့္သြားသလိုကိုတိုက္ခတ္ႏိုင္သည့္ေလမ်ိဳး။ သၾကၤန္ေရေတြ ရႊဲရြဲစိုေနျပီးခိုက္ခိုက္တုံေအာင္ခ်မ္းေနသည့္ လူတစ္ေယာက္က ျခံ၀န္းေလးတစ္ခုေရွ႕တြင္ တုန္ရီစြာရပ္တန္႕ေနျပီး ျခံထဲမွာလူရွိလို႕ရွိျငား မ၀ံ့မရဲနဲ႕ ေခ်ာင္းၾကည့္ေနရသည့္အျဖစ္ကသိပ္ကိုေၾကကြဲဖြယ္ရာေကာင္းေန၏။ ဒီလိုလာေစာင့္ေနဖုိ႕အတြက္ သူ႕သတၱိေတြကိုေရွ႕တန္းတင္ျပီးအားသြန္ခြန္စိုက္ ရဲေဆးတင္းလာခဲ့ရေသးသည္။ ဒါေတာင္ ဧပရယ္ေလေတြေၾကာင့္ လူကရူးခ်င္သလိုလို……..

ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ဆုံးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္ျပီးလူေခၚဘဲလ္ေလးကို ႏွိပ္မိသြားသည္။ သိပ္မၾကာလိုက္ပါ ျခံထဲမွ မ်က္ခံုးေကာင္းေကာင္းႏွင့္အန္တီတစ္ေယာက္ထြက္လာသည္။

“ကြ်န္ေတာ္ သူသူနဲ႕ေတြ႕ခ်င္လို႕ပါအန္တီ”

အန္တီကေဖာ္ေရြစြာျပံဳးျပသည္။ အန္တီ့အျပံဳးေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ့္ရင္ထဲကေၾကာက္စိတ္ေတြ တစ္၀က္ေလာက္ ေလ်ာ့သြားသလိုခံစားရသည္။ အန္တီကအထဲမွာသူသူရွိေၾကာင္း ကြ်န္ေတာ့္ကိုေျပာျပီးတံခါးဖြင့္ေပးသည္။ ထို႕ေနာက္ အိမ္ထဲသို႕ေရာက္ေသာအခါ ဧည့္ခန္းထဲတြင္ ထုိင္ေနေစျပီးအေပၚထပ္သို႕တက္သြားေလသည္။ ထိုစဥ္ မီးဖိုေခ်ာင္ခန္းျဖစ္ဟန္တူေသာအခန္းထဲမွ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ ထြက္လာသည္။

ကြ်န္ေတာ္မွန္းတာမလြဲဘူးဆိုရင္ေတာ့ ဒါဟာသူသူ႕အမပဲျဖစ္ရမည္။ သူသူ႕အမကရုတ္တရက္ၾကည့္လွ်င္ ရုပ္ရွင္မင္းသမီးေဖြးေဖြးႏွင့္တူသည္။ အသားေလးကျဖဴညက္ေနျပီးမ်က္လံုးေလးေတြကို Eye-liner ေလးေတြဆြဲထားျပီးခ်စ္ဖုိ႕ေကာင္းသည္။ ကြ်န္ေတာ္ကိုထူးဆန္းသလိုတစ္ခ်က္ၾကည့္ျပီးဘာမွမေျပာပဲအခန္းထဲသို႕ျပန္၀င္သြားသည္။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ လက္ထဲကေရသန္႕ဘူးေလးကိုပဲဆုပ္ကိုင္ထားမိရင္းေလွကားေပၚသို႕ ေမွ်ာ္ေနမိသည္။ 

သိပ္မၾကာလိုက္ပါ အန္တီႏွင့္အတူသူသူဆင္းလာသည္။ သူသူကစြတ္က်ယ္အနက္ကေလးကို၀တ္ထားျပီး ဂ်င္းပင္ကိုဒူးေခါင္းေအာက္နားထိဆြဲတင္ထားသည္။ သူသူ႕ေျခသလံုးေမႊးေလးေတြကိုအတုိင္းသားျမင္ေနရသည္။ ကြ်န္ေတာ့္ကိုေတြ႕ေတာ့ အံ့ၾသသြားဟန္ျဖင့္ တစ္ခ်က္ျပံဳးျပသည္။ သူသူ႕အျပံဳးကရင္ထဲကႏွစ္ႏွစ္ကာကာျပံဳးတဲ့အျပံဳးမ်ိဳးေလ။ ကြ်န္ေတာ္ထုိင္ေနရာမွေျခမကိုင္မိလက္မကိုင္မိျဖစ္ျပီးမတ္တပ္ထရပ္လိုက္မိသည္။ 

“သားသူငယ္ခ်င္းကအပ်င္းၾကီးျပီးအိပ္ေနတာ။ အခန္းထဲကကိုမထြက္ဘူး။ စကားေျပာၾကဦးေနာ္သားတို႕”

အန္တီက ကြ်န္ေတာ့္ဆီသို႕သူသူ႕ကိုအပ္ျပီး အေနာက္ခန္းထဲကို၀င္သြားပါသည္။ သူသူ႕ကိုမေတြ႕ရတာလနဲ႕ခ်ီေနပါျပီ။ သူသူ႕ႏႈတ္ခမ္းေမႊးေရးေရးေလးကိုလည္းမေတြ႕ရတာလနဲ႕ခ်ီေနျပီ ျပီးေတာ့ ဆံပင္ေတြကိုေထာင္ထားျပီးစိန္နားကပ္ေသးေသးေလးပန္ထားတဲ့ ခ်စ္စရာသူသူ႕မ်က္ႏွာေလးကိုလည္းမေတြ႕ရလို႕ ေသလုေမ်ာပါးလြမ္းေနရျပီ။ ဒါေတြကိုကြ်န္ေတာ့္ရင္ထဲကေနသူသူ႕ကိုႏွစ္ႏွစ္ကာကာေလးေျပာျပခ်င္ပါသည္။ သုိ႕ေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္ထိန္းခ်ဳပ္ထားလိုက္ျပီးသူသူ႕ကိုႏႈတ္ဆက္အျပံဳးျပံဳးျပလိုက္သည္။

“ဘယ္ကေနဘယ္လိုမ်က္စိလည္ျပီးေရာက္လာတာလဲဆရာေလး”

ဆရာေလးတဲ့။ ဟုတ္တယ္ကြ်န္ေတာ္တစ္ခုေမ့ေနတာအဲ့ဒီဆရာေလးလို႕ေခၚတဲ့အသံေလးကိုလည္းမၾကားရတာၾကာျပီ။ ကြ်န္ေတာ္ဘယ္ေလာက္လြမ္းေနတယ္ဆိုတာကိုပံုၾကီးခ်ဲ႕ျပီးေျပာလိုက္ရင္ စာဖတ္သူအျမင္ကပ္သြားမွာလည္းစိုးမိပါရဲ႕။ ဒီေန႕ဟာသၾကၤန္အတက္ေန႕ ညေနပါ။ မနက္ျဖန္ဆိုရင္ ႏွစ္ဆန္းတစ္ရက္ေန႕ ဘယ္သူမွေရေလာင္းၾကေတာ့မွာမဟုတ္ပါ။ ထို႕ေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္သူ႕ကိုေရေလးေတာ့ ေလာင္းလိုက္ခ်င္သည္။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ကြ်န္ေတာ္ေလာင္းလိုက္သည့္ေရေလးသူစိုဖူးသြားျပီ ကြ်န္ေတာ္သူ႕ကိုေရေလာင္းဖူးသြားတယ္ဆိုတဲ့ အမွတ္တရေလးရွိခဲ့ရင္ပဲေက်နပ္လွပါျပီ။ လမ္းက၀ယ္လာတဲ့ ေရသန္႕ဘူးေလးကလည္းသူ႕ကိုေလာင္းဖုိ႕ေပါ့။ ကြ်န္ေတာ့္ရင္ထဲကေစတနာေမတၱာျဖဴျဖဴစင္စင္ေလးနဲ႕ ေရသန္႕သန္႕ေလးကိုသူ႕ကိုေလာင္းခ်င္လို႕ပါ။ 

သူနဲ႕ကြ်န္ေတာ္ မေတြ႕တာေျခာက္လခန္႕ရွိပါျပီ။ သူသူကဆယ္တန္းေက်ာင္းသား ကြ်န္ေတာ္ကဆယ္တန္းေတြကိုစာျပတဲ့ဂိုက္။ စာသင္ႏွစ္တစ္၀က္ေလာက္တြင္ ကိစၥတစ္ခုေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္အလုပ္ထြက္ လိုက္သည္။ ထို႕ေၾကာင့္ သူႏွင့္ကြ်န္ေတာ္မေတြ႕ျဖစ္ေတာ့ပဲကြဲသြားသည္။ ကြ်န္ေတာ့္အသက္က ၁၇။ တကယ့္ကို ႏွလံုးသားႏုနယ္ေသးတဲ့အရြယ္။ အခ်စ္ဆိုတာကိုဘာမွန္းမသိေသးတဲ့အျပင္ ခ်စ္တတ္တဲ့စိတ္ဆိုတာကိုလည္းဘာမွန္နားမလည္ခဲ့ေသးပါ။ ဒါေပမယ့္ အသိစိတ္တစ္ခုက ကြ်န္ေတာ္သူသူ႕ကိုတအားလြမ္းေနသည္ဆိုတာကိုေတာ့ အတည္ျပဳေပးႏိုင္ခဲ့သည္။ သို႕ေပမယ့္ ဒါကိုအခ်စ္လို႕ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္မခံယူရဲေသးပါ။ 

အခုသူသူကြ်န္ေတာ့္ေရွ႕မွာရပ္ေနျပီ။ သူသူ႕လက္ကိုကြ်န္ေတာ္လွမ္းဆြဲလိုက္သည္။ သူသူကေတာ့ ေၾကာင္အမ္းအမ္းျဖစ္ေနသည္။ သူသူ႕ကိုအိမ္အျပင္ထိေရာက္ေအာင္ ကြ်န္ေတာ္ဆြဲလာခဲ့သည္။ သူသူ႕အမကမီးဖိုေခ်ာင္ထဲမွ သူ႕ေမာင္ကိုကြ်န္ေတာ္ဆြဲသြားတာ ျမင္ျဖစ္ေအာင္ျမင္သြားေသးသည္။ သို႕ေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္ဂရုမစိုက္အားေတာ့ပဲအိမ္အျပင္ဖက္ေရာက္ေအာင္ ဆြဲလာခဲ့သည္။ အိမ္အျပင္ဖက္ေရာက္ေတာ့ သူ႕လက္ကို ကြ်န္ေတာ္လႊတ္ေပးလုိက္သည္။ ျပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္လက္ထဲကေရသန္႕ဘူးအဖံုးကိုဖြင့္လိုက္သည္ေပါ့……………

“ေရေလာင္းပါရေစ ”

“၀ိုးဟိုး……. ဆရာေလးေအးတယ္ေလ”

ကြ်န္ေတာ္ဘာမွမေျပာပဲသူ႕ကိုမ်က္စိတစ္ဖက္မွိတ္ျပလိုက္သည္။ သူကြ်န္ေတာ့္အနားမွ ေရွာင္ထြက္မသြားပါ။ ေရသန္႕ဘူးေလးကိုလက္တစ္ဖက္ကကိုင္ေျမွာက္လိုက္ရင္းသူ႕ကိုကြ်န္ေတာ့္အနားသို႕ ဆြဲလိုက္ေတာ့လည္း ျငိမ္သက္စြာျဖင့္ပါလာသည္။ ကြ်န္ေတာ္ေရေလာင္းေတာ့မည္ၾကံေတာ့ အံကေလးၾကိတ္ျပီးမ်က္စိေလးမွိတ္ထားသည္။ ခ်စ္စရာေကာင္းေသာသူ႕ပံုစံေလးကိုၾကည့္ရင္ ကြ်န္ေတာ့္အသည္းေတြအူေတြ ေျဗာင္းျပန္ျဖစ္သြားသလိုအစိမ္းလိုက္ယားသြားမိသည္။ 

ေရသန္႕ဘူးထဲကေရခဲေရေတြေၾကာင့္ သူ႕မ်က္ႏွာေလးရွံဴ႕တြသြားသည္။ ေရတစ္၀က္ေလာက္ေလာင္းျပီးသြား ေသာအခါ ေတာ္ျပီေလဟုသူကေျပာသည္။ ကြ်န္ေတာ္လက္စသတ္လိုက္ျပီးေရသန္႕ဘူးအဖံုးကိုျပန္ပိတ္လိုက္ ျပီးသူ႕မ်က္ႏွာကိုၾကည့္လုိက္မိေတာ့ ႏွစ္ေယာက္သားတုိင္ပင္မထားမိပဲ ျပိဳင္တူရယ္လိုက္မိသည္။ အခုေတာ့လည္း ကြ်န္ေတာ္တို႕ႏွစ္ေယာက္ၾကားမွ ဘာမွကာဆီးမထားသလိုပဲလြတ္လပ္စြာ ေႏြးေထြးမႈေတြ ယွက္သိုင္းေနသည္။ တရိပ္ရိပ္တက္ေနတဲ့ ၾကည္ႏူးရိပ္ကေလးေတြၾကားမွာ ကြ်န္ေတာ့္အသည္းေတြ အရည္ေပ်ာ္ကုန္ေလေတာ့သည္။

“စာေမးပြဲေျဖႏုိင္လား”

သူကရယ္ၾကဲၾကဲလုပ္ေနေသးသည္။ ကြ်န္ေတာ္သူ႕လက္ေမာင္းကိုခပ္ဖြဖြေလးထိုးလိုက္ေတာ့မွ…..

“ေျဖေတာ့ေျဖႏိုင္တယ္ Physic ေတာ့သိပ္မရဘူးက်န္တာေတြေတာ့အိုေကတယ္”

“Moderation ေတာ့ရႏိုင္ေလာက္တယ္မဟုတ္လား ”

သူရယ္ပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္လည္းေရာေယာင္ျပီးလိုက္ရယ္မိသည္။ ထို႕ေနာက္ ကြ်န္ေတာ္တုိ႕ႏွစ္ေယာက္ၾကားတိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္သြားမိျပန္သည္။

“သၾကၤန္သြားမလည္ဘူးလား”

တိတ္ဆိတ္မႈကို ကြ်န္ေတာ္ကပဲစျပီးျဖိဳခြင္းလိုက္သည္။ သူကေခါင္းခါသည္။ သူ႕ကလည္မယ္ဆိုလ်င္ ကြ်န္ေတာ့္ဆိုင္ကယ္ေပၚေခၚျပီးသူနဲ႕ အတူသြားလည္ဖို႕ ေတြးထားမိသည့္စိတ္ကူးေလးေတြ ေလထဲသို႕ ပ်ံသြားသည္။ 

“သူငယ္ခ်င္းေတြ ခဏေနရင္လာက်လိမ့္မယ္ အိမ္ေရွ႕မွာပဲေရေဆာ့မလို႕”

ေၾသာ္…… ဟုသာေျပာလိုက္မိသည္။ တကယ္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္သူ႕ကိုစကားေတြအမ်ားၾကီးေျပာခ်င္သည္။ ကြ်န္ေတာ့္ရင္ထဲမွာသူ႕ကိုေျပာခ်င္ေနသည့္စကားေတြ ေမးခ်င္ေနသည့္ေမးခြန္းေတြအမ်ားၾကီးပါ။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ့္ႏႈတ္ကထြက္လာမိတာကေတာ့ ရိုးတန္းတဲ့စကားလံုးေတြသာျဖစ္ေနျပီးဘာေၾကာင့္ ထိုသို႕ ရိုးစင္းတဲ့ စကားေတြအျဖစ္ေျပာင္းလဲသြားမွန္း ကြ်န္ေတာ္မသိပါ။ ကြ်န္ေတာ္ဘာေၾကာင့္ ထိန္းခ်ဳပ္မႈေတြကိုဦးစားေပးေနမိရျပန္တာလည္းတကယ္ဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ္သူ႕ကိုေျပာခ်င္ေနတာကသူမရွိတဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ ကြ်န္ေတာ္သူ႕ကိုဘယ္လိုသတိရေနတဲ့အေၾကာင္းေတြ ဘယ္လုိလြမ္းေနတဲ့အေၾကာင္းေတြ တခါတေလအေဆြးသီခ်င္းေတြနားေထာင္ေနမိရင္ ကြ်န္ေတာ့္ရင္ထဲေက်ာက္ခဲၾကီးဆြဲထားသလိုေလးေလးပင္ပင္ ၾကီးျဖစ္ေနတဲ့အေၾကာင္းေတြ သူ႕ကိုလမ္းမွာမေတာ္တဆေတြ႕မိတဲ့အခါမ်ိဳးေတြမွာ ကြ်န္ေတာ္ရူးမတတ္ျဖစ္သြားတာမ်ိဳးေတြ ဒီအေၾကာင္းေတြ ဒါေတြဘာေၾကာင့္ျဖစ္လာတာလဲဆိုတဲ့ေမးခြန္းေတြ ျပီးေတာ့ သူ႕ဆီမွာေရာ ကြ်န္ေတာ္တစ္စံုတစ္ရာထပ္တူထပ္မွ် က်တဲ့ခံစားခ်က္ေတြ ရွိမရွိဆိုတာေတြရယ္………. ဟူး…….. ကြ်န္ေတာ္ေမးခ်င္မိတာေတြ ေျပာခ်င္မိတာေတြ ခံစားခ်က္ေတြကတကယ္ကိုအမ်ားၾကီးရယ္ပါ…………

ဒါကိုအခ်စ္လို႕ေခါင္းစဥ္တပ္မယ္ဆိုရင္လည္း ကြ်န္ေတာ္သူ႕ကိုခ်စ္မိေနတာေသခ်ာပါတယ္။ အခ်စ္ဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္တကယ္ကိုဘာမွန္းမသိေသးတာပါ။ သူ႕ကိုမေတြ႕ရရင္ ကြ်န္ေတာ္သူ႕ကိုေမွ်ာ္ေနမိတယ္။ သူနဲ႕အတူရွိေနရတဲ့အခ်ိန္ေတြဆို ကြ်န္ေတာ္ေပ်ာ္တယ္။ သူကြ်န္ေတာ့္အနားကိုေရာက္လာရင္ ကြ်န္ေတာ္ ရင္ခုန္တယ္။ သူကြ်န္ေတာ့္ေ၀းေ၀းကိုေရာက္သြားရင္ ကြ်န္ေတာ္ခိုးၾကည့္မိတယ္။ သူ႕ကိုအခ်ိန္တိုင္းသတိထားေနမိတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ထဲအခ်ိန္တိုင္းေတြးေနမိတာသူ႕အျပံဳးေတြ ………  အဲ့ဒါေတြကိုအခ်စ္လို႕ေျပာႏိုင္လား……. 

ဒီျခံေလးဟာသူ႕အိမ္ဆိုတာသိျပီးတဲ့ေနာက္ပိုင္းညပိုင္းေတြဆိုဆိုင္ကယ္တစ္စီးနဲ႕ အေ၀းကေန သူ႕ကိုမ်ားေတြ႕လို႕ေတြျငားလာေစာင့္ေနမိတာေတြ။ ဒီျခံေလးေရွ႕က ဆိုင္ကယ္ျဖတ္စီးတဲ့ အခါတိုင္းအိမ္ေလးထဲကိုေငးၾကည့္မိတာေလးေတြ။ သူနဲ႕လမ္းမွာေတြ႕ရင္ ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ေတြပူထူျပီးသူမျမင္ေအာင္ ပုန္းေနမိတာေတြ။ ကြ်န္ေတာ္ဘာေၾကာင့္ ဒီလိုျဖစ္ေနမွန္းကြ်န္ေတာ့္ကို ကြ်န္ေတာ္မသိေပမယ့္ သူ႕ကိုျမင္ရင္ ကြ်န္ေတာ္ရင္ခုန္ေနတယ္ဆိုတာကိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္၀န္ခံပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္သူ႕ဆီကဘာကုိမွမေမွ်ာ္လင့္မိသလိုသူ႕ကိုခ်စ္တယ္ဆိုရင္လည္းဘာအေရာင္မွမပါတဲ့ ျဖဴျဖဴစင္စင္အခ်စ္ေလးသာ ျဖစ္လိမ့္မည္ဟု ကြ်န္ေတာ္ၾကိမ္ေျပာရဲသည္။ 

ေနာက္ဆံုးေတာ့ သက္ျပင္းေလးသူမျမင္ေအာင္ခိုးခ်လိုက္ျပီး ကြ်န္ေတာ္ဂ်င္းေဘာင္းဘီ အိတ္ကပ္ထဲက ဖုန္းကေလးကိုထုတ္လိုက္ပါသည္။ 

“မင္းဖုန္းနံပါတ္ေလးငါ့ကိုေပးပါလား ေနာက္အားရင္ မုန္႕သြားစားရေအာင္”

သူကနံပါတ္တစ္ခုကို ရြတ္ျပပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္က ထုိနံပါတ္ေတြကို လုိက္ႏွိပ္လိုက္ျပီး သူ႕ဖုန္းကို Missed call ေပးလိုက္သည္။ ထိုအခါ သူသူက သူ႕ေဘာင္းဘီအိတ္ထဲကိုႏွိက္ျပီး ဖုန္းကေလးကို ကြ်န္ေတာ့္ကိုေထာင္ျပသည္။ 

ထို႕ေနာက္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ႏွစ္ဦးသားတိတ္ဆိတ္သြားမိၾကျပန္သည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ၾကားမွာ ဆိတ္သုန္းမႈေလး ေတြနဲ႕ေနရတဲ့ကာလေလးဟာ ဘယ္လိုေလးမွန္းမသိေအာင္ပဲ စိတ္လႈပ္ရွားဖို႕ေကာင္းလြန္းပါသည္။ ကြ်န္ေတာ့္ ဘဝမွ ဘယ္တုန္းကမွမခံစားခဲ့ဖူးတဲ့ ခံစားမႈမ်ိဳးေတြနဲ႕ ရင္ခုန္လိႈက္ေမာျခင္းေတြကို ေပါင္းစပ္ျပီး ေဖ်ာ္ထားတဲ့ အဆိပ္တစ္ခြက္လိုပဲ ႏွလံုးသားတစ္ခုလံုးကို မုိက္မဲရူးသြပ္သြားေအာင္ ျပဳစားႏိုင္စြမ္းရွိပါသည္။

“အဲ့ဒါဆို……..”

“ဟို………….”

ကြ်န္ေတာ့္သူ႕ကိုခြဲရေတာ့မည္။ ကြ်န္ေတာ္အိမ္ျပန္သင့္ျပီေလ။ ဘာအေၾကာင္းမွမရွိေတာ့ပဲ သူသူ႕ဆီမွာ ဆက္မေနရဲေသးပါ။

“ဟို….. ျပန္ေတာ့မယ္ ေေနာက္မွပဲ ေတြ႕ၾကတာေပါ့”

ကြ်န္ေတာ္ျပန္ေတာ့မယ္ေျပာေတာ့လည္းသူသူကမျငင္းပါ။ျပံဳးျပံဳးေလးနဲ႕သာ ကြ်န္ေတာ့္ကို ျခံေပါက္ဝေရာက္ေအာင္ လိုက္ပို႕ေပးပါသည္။ ကြ်န္ေတာ့္ရင္ထဲမွာေတာ့ ဒြိဟေတြ ေမးခြန္းေတြနဲ႕ အိမ္အျပန္လမ္းကို တစ္လွမ္းျခင္းေလွ်ာက္လွမ္းလာခဲ့ပါသည္။ မိုးေကာင္းကင္ၾကီးကိုေမာ့ၾကည့္လိုက္ ေတာ့လည္း ျပာလြင့္လြင့္မိုးသားေတြကလြဲျပီး ဘာမွမေတြ႕ရသလုိ သူသူ႕အိမ္ေလးကို သမင္လည္ျပန္ ေငးၾကည့္မိလိုက္ျပန္ေတာ့လည္း ဘာမွထူးထူးျခားျခား တစ္စံုတစ္ရာကို မေတြ႕ရပါ။ စိတ္ထဲမွာအလုိလို ဝမ္းနည္းလာသလို ကြ်န္ေတာ္ခံစားရသည္။ စူးရွေသာေနေရာင္ျခည္က ကြ်န္ေတာ္ဦးေခါင္းေပၚသို႕က်ေရာက္ေနျပီး ေနထိုးေသာေၾကာင့္ အနည္းငယ္ ဝါက်င္က်င္ျဖစ္ေနေသာ ဆံပင္ေတြက ေလထဲမွာတလြင့္လြင့္လူးလို႕ရယ္ေလ………

တကယ္လို႕ သူသူကြ်န္ေတာ့္ကိုမခ်စ္ခဲ့ဘူးဆိုရင္လည္း ကြ်န္ေတာ္ေက်နပ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႕ကိုကြ်န္ေတာ္ ခ်စ္တယ္ဆိုတာကိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္မွာဖြင့္ေျပာႏိုင္ဖုိ႕စြမ္းအားမရွိေတာ့သလို သူ႕ကိုလည္းဘယ္ေတာ့မွ ဖြင့္ေျပာျဖစ္လိမ့္မယ္မထင္ပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္အခ်စ္ဆိုတဲ့ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ဟာ ျပီးဆံုးသြားျပီဆိုရင္လည္း ကြ်န္ေတာ္ေက်နပ္ပါတယ္။ သူသူ႕အတြက္ဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ္ဟာအျမဲတမ္း ေစာင့္ေနတဲ့သူတစ္ေယာက္ပါ သူသာလိုအပ္မယ္ဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ရင္ခြင္ထဲမွာ သူ႕ကိုေထြးပိုက္ထားဖို႕ ေနရာလပ္တစ္ခု အျမဲတမ္းအဆင္သင့္ျဖစ္ေနျပီးသားပါ။

                                                    *             *             *               *

ျပာရီမိႈင္းေနေသာ ရွမ္းေတာင္တန္းၾကီးသည္ ျမဴခိုးေတြျဖင့္ဆုိင္းေနေလသည္။ တဟူးဟူးတိုက္ေနေသာ ေတာင္ေလေတြက မသည္းမကြဲက်ဆင္းေနေသာ ျမဴေတြကို ဟိုသည္ေရြ႕လ်ားေနေစသည္။ ထိုျပာရီမိႈင္းေန ေသာေတာင္တန္းမ်ားတြင္ ႏွင္းရည္စိုစြတ္ေနေသာ သစ္ပင္တစ္ခ်ိဳ႕ရွိျပီး ျမဴခိုးေတြၾကားထဲတြင္ လွခ်င္တုိင္း သာလွေနသည္။ ဒီေရ…..ဒီေျမ……နဲ႕ ဒီေတာင္တန္းေတြဟာ ရိုးစင္းလွတဲ့ ခ်စ္ပံုျပင္ေလးတစ္ပုဒ္ ရွိခဲ့ဖူးတယ္ ဆိုတာကို သက္ေသခံေနသလို။ လူ႕အသည္းကို လႈပ္ကိုင္ႏိုင္စြမ္းရွိတဲ့ သတၱိမ်ိဳးေတြနဲ႕ သူတို႕ေတြဟာ ဆက္လက္တည္ျမဲေနၾကေလ၏…….

                                                                                                                          Written by - Lovealone

Read More

OFFICIAL MV.SHAKE(สั่น) : LOVESICK THE SERIES

Read More

လူပ်ိဳသိုး (ဇာတ္သိမ္းပိုင္း)

(၄)

ဆရာမက စာသင္လို႕ျပီးသြားေသာအခါအခန္းထဲမွ ျပန္လည္ထြက္ခြာသြားပါသည္။ ေကာင္းသန္႕ စားပြဲေပၚရွိသူ႕စာအုပ္မ်ားကို လြယ္အိတ္ထဲသို႕ျပန္ထည့္လိုက္သည္။ ေက်ာင္းဆင္းရန္ ငါးမိနစ္သာလိုေတာ့သည္မို႕ အိမ္ျပန္ရန္ ျပင္ဆင္ေနမိသည္။ သူ႕အနားမွလမင္းက မတ္တတ္ရပ္လိုက္ျပီး ေက်ာင္းစိမ္းပုဆိုးကို ျပင္၀တ္လိုက္ေလေသာအခါ ပုဆိုးေပၚတြင္ စိုေနေသာ အကြက္တစ္ကြက္ ကိုသူအမွတ္မထင္လွမ္းျမင္လိုက္သည္။

ရုတ္တရက္မို႕သူရယ္ခ်င္သြားသည္........

လမင္းကလည္း မိမိကိုယ္ကိုသိဟန္ရွိပါသည္။ မ်က္ႏွာၾကီးနီျမန္းလုိ႕ေနသည္......

"ကဲ လမင္း....... ငါ့စာအုပ္ကိုျပန္ယူသြားျပီကြာ"

သူလမင္းေရွ႕ရွိသူ႕စာအုပ္ေလးကို ျပန္ေကာက္ယူလိုက္သည္။ ထို႕ေနာက္ လြယ္အိတ္ထဲသို႕အသာထည့္လို္သည္။ ေက်ာင္းဆင္းေခါင္းေလာင္းထိုးေသာအခါ သူတို႕အသီးသီးအခန္းထဲမွ ထြက္လာခဲ့ၾကပါသည္။ ေက်ာင္းေပါက္၀နားသို႕ေရာက္ခါနီးေသာအခါ သူ႕ကိုအေနာက္မွ တစ္စံုတစ္ခုက လွမ္းဆြဲလိုက္သည္။

"ေကာင္းသန္႕"

သူလည္ျပန္ၾကည့္လုိက္သည္။ လမင္းပါ သူ႕ကိုဘာေျပာခ်င္လို႕ပါလိမ့္.....

"ဟုိ......... "

လမင္းကိုမ်က္ေမွာင္ကုတ္ျပီးတစ္ခ်က္ၾကည့္လိုက္သည္။ လမင္းမ်က္နွာက ဘာျဖစ္ေနမွန္းမသိ။ နီစပ္စပ္နွင့္ တစ္ခုခုကို အားနာေနတာလုိလို ေၾကာက္ေနတာလိုလို သူခြဲျခား၍မရပါ။

"ဘာမွမဟုတ္ေတာ့ဘူး ေနာက္မွေျပာေတာ့မယ္"

လမင္းကထိုသို႕ေျပာျပီးေနာက္ သူ႕ေရွ႕ကေနေက်ာ္တက္ကာ ေလွ်ာက္သြားပါသည္။ သူလမင္းေက်ာျပင္ကို ေငးရင္းေနာက္မွက်န္ရစ္ခဲ့သည္.........


ညေနမိုးခ်ဳပ္ေသာအခါ သူ႕အေမဆိုင္အတြက္ ေစ်း၀ယ္စရာရွိသည္မ်ားကို သူသြား၀ယ္ေပးရသည္။ အိမ္သို႕ျပန္ေရာက္ေသာအခါ ထမင္းစားေရမိုးခ်ိဳးျပီး စာၾကည့္ဖို႕ျပင္သည္။ မနက္ျဖန္တြင္ေျဖမည့္ လပတ္စာေမးပြဲ အတြက္ျပင္ဆင္သင့္သည္မ်ားကို ျပင္ဆင္ရမည္။ စားေမးပြဲျပီးသြားလွ်င္ေတာ့ ေခါင္းေအးရပါရဲ႕ဟု ေတြးမိသည္။ည၁၀နာရီေလာက္ထိစာၾကည့္ျပီးသြားေသာအခါ ငိုက္လာသျဖင့္ စာအုပ္ေတြကိုသိမ္းျပီးသူအိပ္ယာ၀င္ခဲ့သည္။

ေနာက္ေန႕ေတြတြင္ လမင္းႏွင့္သူသိပ္ျပီးစကားမေျပာျဖစ္ပါ။ ထိုင္သည့္ခုံျခင္းကလဲ မတူသျဖင့္ တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္ တကူးတက သြားျပီးစကားမေျပာပါက ေျပာျဖစ္ဖို႕မလြယ္။ လပတ္စားေမးပြဲျပီးသြားေသာ အခါသူ႕စိတ္ထဲလန္းဆန္းသြားသည္။ စိတ္ထဲမွ၀င္ေနသည့္ စားေမးပြဲဆိုသည့္ ဖိအားၾကီး ေပ်ာက္ဆံုးသြား ေလျပီ။ ေက်ာင္းသားေတြကို အႏွိပ္စက္ဆံုးမွာ စာေမးပြဲဆိုသည့္ မေကာင္းဆိုး၀ါးၾကီးပဲ မဟုတ္ပါလား။

ေက်ာင္းကေနျပန္လာေသာအခါ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္စက္ဘီးကေလးကိုနင္းကာ ျပန္လာခဲ့သည္။ ဒီရက္ပိုင္းေတြတြင္ ရာသီဥတု အလြန္သာယာပါသည္။ နည္းနည္းအုိက္စပ္စပ္ျဖစ္ေနတာမို႕ သူ႕အေပၚအက်ႌကို ခြ်တ္လိုကျပီး အထဲက စြပ္က်ယ္အက်ႌေလးျဖင့္သာ စက္ဘီးကိုနင္းလာခဲ့သည္။ ေလေလးက တျဖဴးျဖဴးတုိက္ခတ္လာတတ္ေသးသည္မို႕ စက္ဘီးစီးရတာအဆင္ေျပပါသည္။

"တီ......... တီ......."

သူ႕အေနာက္မွ ဆုိင္ကယ္ဟြန္းသံ ၾကားရသျဖင့္ အမွတ္မထင္လွည့္ၾကည့္လိုက္မိသည္။

"ေဟ့ေကာင္ ေကာင္းသန္႕ ခဏေနဦး"

လမင္းျဖစ္ေနသည္။ ယိုးဒယားကလပ္ဘီးေလးျဖင့္ ဆုိင္ကယ္ဦးထုတ္ေလးေဆာင္းျပီး ေမာင္းနွင္လာသည္။ သူ႕အနားသုိ႕ေရာက္ေသာအခါ ဆုိင္ကယ္စက္ကိုသတ္လုိက္သည္။

"မင္းအိမ္ျပန္ေတာ့မလို႕လား"

လမင္းကေမးသည္။ သူေခါင္းညိတ္ျပလုိက္သည္။

"ဒီညငါတုိ႕ ကလပ္ကုိသြားဖို႕ရွိတယ္လို္က္မွာလား"

သူတစ္ခ်က္ေတြေ၀သြားသည္။ကလပ္ဆိုတာ သူတစ္ခါမွသြားခဲ့ဖူးတဲ့ေနရာမဟုတ္ပါ......

"ကလပ္ကိုဘာသြားလုပ္မွာလဲ"

လမင္းကတခစ္ခစ္ရယ္ပါသည္။ သူေမးတာေၾကာင္ေတာင္ေတာင္မ်ား ႏိုင္သြားလို႕လား...

"ကလပ္မွာသြားကဲမယ္ေလကြာ စားေမးပြဲျပီးတဲ့အထိမ္းအမွတ္ေပါ့ ငါတိုက္မွာပါ။ ငါ့သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္လဲ ပါဦးမယ္"

"ငါမွမေသာက္တတ္ပဲ..... ျပီးေတာ့ငါ့အေမ...."

"မင္းအေမကိုေျပာလုိက္ သူငယ္ခ်င္းေမြးေန႕ရွိလုိ႕သြားကူတယ္လို႕"

ခက္ေတာ့ခက္ေနပါျပီ။ လမင္းကဘယ္ကတည္းက အကြက္ခ်စီစဥ္ထားလဲမသိပါ။ သူ႕စိတ္ထဲမွာလဲ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးရွိေနသည္မို႕ လမင္၏အၾကံကို မျငင္းခ်င္ပါ။ ထို႕ေၾကာင့္ အလြယ္တကူပဲလုိက္မည္ဟုေျပာလုိက္မိသည္။ ျပီးေတာ့ ကလပ္ဆိုသည့္ေနရာမ်ိဳးကိုလဲ သူေရာက္ဖူးၾကည့္ခ်င္သည္။


(၅)

အ၀င္၀သို႕ေရာက္သည္ႏွင့္ဆူညံေနေသာ ဂီတသံမ်ားက နားထဲသို႕ ဆုိက္ဆိုက္ျမိဳက္ျမိဳက္၀င္လာပါသည္။ ၾကီးမားလွေသာ ေရာင္စံုစလိုက္မီးေရာင္ေတြနဲ႕အတူ အေရာင္အေသြးစံုလွေသာ ညေအာက္တြင္ တစ္မ်ိဳးစီ လွေနေသာ မိန္းမပ်ိဳမ်ား၊ ဂီတလိႈင္းလံုးၾကားတြင္ ယစ္မူးေပ်ာ္ရႊင္ေနေသာ လူငယ္မ်ား ကခုန္ျမဴးတူးလွွ်က္ရွိသည္။ သူ႕စိတ္ထဲမွာေတာ့ ေအးကနဲျဖစ္သြားမိတာအမွန္ပါ။

၀တ္ပံုစားပံု ပံုစံမက်သည့္မိမိကိုယ္ကိုလဲ အားငယ္သြားသလိုခံစားမိသည္။ ဤေနရာမ်ိဳးတြင္ လူတိုင္းက ေက်ာ့ေမာ့ေနေအာင္ ၀တ္စားထားၾကျပီး အလန္းဆံုးစတုိင္ေတြျဖင့္ ကဲေနၾကသည္မဟုတ္ပါလား။ သူ႕ကေတာ့ မေသမသပ္ဆံပင္ပံုစံနွင့္ ခပ္ႏြမ္းႏြမ္းအ၀တ္အစားမ်ားသာ ၀တ္ဆင္လာသည္မို႕ လူေတာမတိုးရဲ သလိုလိုျဖစ္ေနမိ၏။ ဒီထက္ပိုမိုဆိုး၀ါးသည္က သူ႕အိတ္ထဲမွာ ပိုက္ဆံလံုလံုေလာက္ေလာက္ ပါမလာျခင္းသာ။ တစ္ခုခုျဖစ္လွ်င္ သူ႕မွာအားကိုးစရာဘာမွမရွိသလိုခံစားမိသည္။


ဘယ္ကေနဘယ္လို ၀င္လာမွန္းမသိေသာ သူ႕အားငယ္စိတ္ေတြကို သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ခ်ျပီး ေမာင္းထုတ္ပစ္လိုက္ပါသည္။ ထို႕ေနာက္ အတတ္ႏိုင္ဆံုးစိတ္ကို ေလ်ာ့ျပီးလြတ္လပ္ေပါ့ပါးေအာင္ ျပဳျပင္လုိက္သည္။

"ေကင္းသန္႕လာ အထဲကိုသြားရေအာင္"

ကလပ္ထဲသို႕ေရာက္သြားေသာအခါ မီးေရာင္ေတြရွဳပ္ေထြးေနေသာ ၾကားထဲသူေငးေမာေနမိသည္။ လူတစ္ခ်ိဳ႕က ၀ီစကီခြက္မ်ားကိုေမာ့လွ်က္ ရယ္ေမာေနၾကသည္။ အခ်ိဳ႕ကေတာ့ စီးကရက္မီးခိုးမ်ားကို မႈတ္ထုတ္လွ်က္ သီခ်င္းသံမ်ားၾကားထဲ နစ္ေျမာေနၾကသည္။ ထိုလူမ်ားကို က်ီးကန္းေတာင္ေမွာက္ မ်က္လံုးမ်ား ျဖင့္သူလိုက္ၾကည့္ေနမိသည္။ လမင္းက ကလပ္ထဲရွိေနရာလြတ္တစ္ခုသို႕ေရာက္ေသာအခါ ၀င္ထုိင္လုိက္သည္။ ထို႕ေနာက္သူ႕ကို ခဏေနဦးဟုဆိုကာ ဘားတြင္ ဘီယာပုလင္းမ်ားသြားယူလာျပီး လာခ်ေပးသည္။

"လမင္း ေသာက္ၾကည့္"

သူေခါင္းညိတ္ျပလုိက္သည္။ ပိုက္ဆံရွိသည့္လူတန္းစားမ်ားၾကေတာ့လည္း ဒီလိုသံုးမယ့ျဖဳန္းမယ့္ေနရာ ေတြကိုလာႏိုင္ၾကတာေပါ့ဟု စိတ္ထဲေတြးမိသည္။ ဘာပဲေျပာေျပာ သူ႕အတြက္ေတာ့ အေတြ႕ၾကံဳသစ္ေတြပါ။ ထိုအေတြ႕ၾကံဳသစ္ေတြကို ေက်နပ္စြာလက္ခံရယူဖို႕ကသာ သူ႕အလုပ္မဟုတ္ပါလား။


လမင္းကယူလာေသာ တိုက္ဂါးပုလင္းပုဘီယာမ်ာကို အဖံုးဖြင့္ျပီး သူ႕ကိုတစ္လံုးကမ္းေပးသည္။

"Cheer........."


ပထမဦးဆံုးေသာက္ဖူးသည့္ ဘီယာ၏အရသာက ေအးစိမ့္ခါးသက္လွ်က္ ရင္ဘတ္ထဲသို႕ စီး၀င္သြားသည္။ လမင္းက သူ႕ကိုျပံဳးလွ်က္ၾကည့္ေနသည္။

"လမင္း မင္းသူငယ္ခ်င္းေတြပါေသးတယ္ဆို ဘယ္မွာလဲ"

သူေျပာတာကိုလမင္းက သည္းသည္းကြဲကြဲၾကားပံုမေပၚပါ။ ထို႕ေၾကာင့္ လမင္းကို အနားသို႕ဆြဲလိုကျပီး နားနားကို ကပ္ကာထိုစကားကိုထပ္ေျပာလိုက္သည္။ ထိုအခါလမင္းက သူ႕နားနားကို ျပန္ကပ္ျပီးေျပာသည္။

"လာလိမ့္မယ္ကြ..... ငါေခၚထားတာေစာ္ေလးေတြ အလန္းဇယားေတြ"

သူသြားေပၚေအာင္ရယ္လိုက္မိသည္။ လမင္းဆိုသည့္ေကာင္က နဂိုကတည္းက ႏွာဘူးျပီးသားမဟုတ္ပါလား။ ဘာမွေထြေထြထူးထူးေျပာစရာမရွိသည္မို႕ ဘီယာကိုေနာက္တစ္က်ိဳက္ခန္႕ ေမာ့ခ်လုိက္သည္။

"အား............မဆိုးဘူးပဲကြ"

"ဟားဟားဟား.........."

သူတို႕ႏွစ္ဦးသားလံုး တုိက္မထားပဲျပိဳင္တူရယ္ေမာမိလိုက္ၾကပါသည္။ ခဏၾကာေသာ စကပ္တိုတုိျဖင့္ ေကာင္မေလးႏွစ္ေယာက္ေရာက္လာၾကသည္။ လမင္းကထိုေကာင္မေလးႏွစ္ေယာက္ကို သူႏွင့္မိတ္ဆက္ေပးသည္။ ေကာင္မေလးႏွစ္ေယာက္ကလဲ ပြင့္ပြင္လင္းလင္းႏွင့္ ေခတ္လူငယ္ေတြမို႕ ခဏအတြင္းမွာပဲ သူတုိ႕ေတြရင္းနီးသြားၾကျပီး သူတို႕အရက္၀ိုင္းကေလးက စိုစိုေျပေျပျဖစ္သြားသည္။

"ေကာင္းသန္႕က လမင္းနဲ႕သိတာၾကာျပီလား"

စကပ္အနက္ေရာင္၀တ္ထားေသာေကာင္းမေလးက သူ႕ကိုစကားဆိုသည္။ ျဖဴေဖြးေနေသာ ေကာင္မေလး၏ ေပါင္တံေတြကို သူေငးၾကည့္ေနမိရင္ ေခါင္းညိတ္လုိက္မိသည္။

"အတန္းေဖာ္ေတြဆိုပါေတာ့"

"ေနာက္ဆိုရင္တို႕ေတြ ေဘာ္ဒါေတြျဖစ္သြားျပီေနာ္ အတူတူကဲၾကမယ္ေလ ဟုတ္ျပီလား"

"OK သိပ္အဆင္ေျပတာေပါ့"

"ဟား.....ဟား......ဟား........"

လမင္းက ေသာက္ၾကဦးဟုဆိုကာ ခဏထသြားျပီး ဘားမွဘီယာမ်ားကို ထပ္ယူလာပါသည္။ ေကာင္မေလးေတြႏွင့္ ပုလင္ခ်င္းတုိက္ရင္း သံုးေလးလံုးခန္႕ သူေသာက္မိသြားသည္။ မ်က္စိထဲတြင္ ေရးေတးေတးျဖစ္လာကာ သူ႕စိတ္ေတြျမဴးၾကြလာသည္။ လမင္းကသူ႕အနားထုိင္ေနရာမွ ေကာင္မေလးႏွစ္ေယာက္ၾကားထဲ သို႕ေျပာင္းထိုင္လုိက္ျပီး ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကို သူ႕အနားသို႕အေရာက္ပို႕ေပးလုိက္သည္။

ထိုစကပ္အနက္ေရာင္ႏွင့္ေကာင္မေလးက သူ႕ကိုရီေ၀ေသာမ်က္လံုးေတြျဖင့္ၾကည့္ေနသည္။ သူကလဲ ထိုေကာင္မေလးကို မမွိတ္မသံုျပန္ၾကည့္ေနမိသည္။ ထိုေကာင္မေလးက ဘီယာပုလင္းကိုယူျပီး သူႏွင့္ပုလင္းခ်င္းတိုက္လုိက္သည္။ ထို႕ေနာက္ ဘီယာကိုတစ္က်ိဳက္ခန္႕ေမာ့လုိက္၏။


"ကဲေကာင္းသန္႕ သြားကရေအာင္......"

လမင္းကထုိသို႕ေျပာျပီး အနားရွိေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကိုလက္ဆြဲကာ အရက္၀ိုင္းမွထသြားသည္။ သူကလဲ အလိုက္သင့္ထလိုက္ျပီး သူ႕အနားရွိေကာင္မေလးကို ေခၚကာ လမင္းတို႕ရွိရာသို႕လုိက္သြားလိုက္ပါသည္။ DJ ၀ိုင္းနားသို႕ေရာက္ေသာအခါ ကေနေသာသူမ်ားနွင့္ သူတို႕ေတြေရာေထြးက ၀င္လိုက္ၾကသည္။

လမင္းကသူ႕ေကာင္မေလးကို ခါးမွဖက္ျပီးကေနသည္ကိုေတြ႕ရသည္။ ေကာင္းသန္႕စိတ္ေတြ ယစ္မူးေနသျဖင့္ သိပ္ျပီးေထြေထြထူးထူးစဥ္းစားမေနေတာ့ပဲ သူေခၚလာေသာ ေကာင္မေလး ဆြဲဖက္ျပီး ကလိုက္သည္။ ေကာင္မေလကလဲ ေကာင္းသန္႕ကိုလိုလိုလားလားရွိသည္မို႕ ျပံဳးရႊင္စြာႏွင့္ ကကြက္ဆန္းေတြၾကားထဲ ယိမ္းႏြဲလႈပ္ရွားေန၏။

ထိုေကာင္မေလးက အနည္းငယ္ၾကာေသာအခါ ေကာင္းသန္႕ကိုရီေ၀စြာၾကည့္ေနရင္းႏွင့္ ႏႈတ္ခမ္းကို ျဖတ္ကနဲ နမ္းလိုက္ေလသည္။ အစကေတာ့ ေကာင္းသန္႕က ေၾကာင္သြားသည္။ ေနာက္မွေကာင္မေလးကို အလိုက္သင့္ေလးျပန္နမ္းလိုက္ပါ၏။ သို႕ေသာ္ သိပ္ၾကာၾကာမနမ္းလို္က္ရေသးပဲ အနမ္းေတြကို သူရပ္တန္႕လုိက္သည္။

"ေဟ့ ဘာျဖစ္လို႕လဲကြာ...."

ေကာင္မေလးက သူ႕ဆီကအနမ္းေတြကို ထပ္မံေတာင္းတေနဟန္ျဖင့္ ေမးသည္။ သူအသာေခါင္းခါျပလုိက္သည္။ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ ထိုေကာင္မေလးႏွင့္အနမ္းေတြကို သူေရွ႕ဆက္လို႕မရျဖစ္သြားသည္။ သူ႕ရဲ႕ ပထမဦးဆံုးအေတြ႕အၾကံဳေၾကာင့္လားေတာ့ မေျပာတတ္ပါ။

ေကာင္မေလးကို ျပံဳးရံုသာျပံဳးျပလုိ္က္ျပီး ဘာမွသူျပန္မေျပာျဖစ္.......



ကရတာေမာပန္းသြားေသာအခါ သူတို႕ျပန္လာၾကသည္။ လမင္းကေကာင္မေလးေတြကို အိမ္ျပန္မပို႕ေတာ့ပဲ တည္းခုိခန္းတြင္ သြားအိပ္မည္ဟုဆိုသည္။ သူကေတာ့ အိမ္ကအေမစိတ္ပူေနမည္ဟူေသာ စိုးရိမ္စိတ္ေၾကာင့္ လမင္း၏ကမ္းလွမ္းခ်က္ကို လက္မခံခဲ့ပါ။ ထို႕အျပင္ မိမိကုိယ္ကို ထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္သည့္ စြမ္းအားနည္းေန သည့္အခ်ိန္ကာလလဲျဖစ္ေသာေၾကာင့္ မျဖစ္သင့္မျဖစ္ထုိက္သည့္ ေနာက္ဆက္တြဲဆိုးက်ိဳးေတြ ျဖစ္ပ်က္လာမွာကို သူမလိုလားပါ။

သူကဆိုင္ကယ္ပါမလာပါ။ လမင္းဆုိင္ကယ္ႏွင့္လုိက္လာျခင္းျဖစ္ေသာေၾကာင့္ လမင္းတို႕ႏွင့္မလုိက္ပါက လမ္းေလွ်ာက္ျပန္ရမည့္ကိန္းျဖစ္ေနသည္။ သို႕ေသာ္ သူသိပ္ျပီးဂရုမစိုက္ပါ။

လမင္းကသူ႕ကိုေျပာမရမွန္းသိေသာအခါ ေကာင္မေလးႏွစ္ေယာက္ကို တီးတိုးစကားတစ္ခ်ိဳ႕ေျပာျပီး လမ္းခြဲႏႈတ္ဆက္ခဲ့ပါသည္။ ထို႕ေနာက္ ဆုိင္ကယ္ကိုသူရွိရာသို႕ ေမာင္းလာသည္။

"ေကာင္းသန္႕ တက္ကြာ မင္းကိုငါလုိက္ပို႕ေပးမယ္......."

လမင္းဆုိင္ကယ္ေပၚသို႕ သူအသာတၾကည္ပဲလိုက္တက္လိုက္သည္။

"ဟိုေကာင္မေလးႏွစ္ေယာက္ေရာ မင္းဘယ္လိုေျပာခဲ့လည္း"

"သူတို႕ကမျပန္ခ်င္ဘူးတဲ့ကြာ ကလပ္ကညႏွစ္နာရီဆိုပိတ္မွာေလ။ အဲ့ဒါ KTV ဆက္သြားခ်င္ေသးတယ္တဲ့"

"အဲ့ဒီေတာ့...."

"အဲ့ဒီေတာ့ဘာျဖစ္ရမလဲကြာ ငါ့မွာပိုက္ဆံမေလာက္ေတာ့ဘူးကြ"

"ဟား.....ဟား......ဟား......"

သူတို႕ႏွစ္ေယာက္လံုး ျပိဳင္တူရယ္ေမာမိလိုက္ျပန္ပါသည္။ လမင္းကဆုိင္ကယ္ကို စက္ႏိႈးလိုက္ျပီး လမ္းအတိုင္းေမာင္းႏွင္လာခဲ့သည္။ ရာသီဥတုက သိပ္မေအးဘူးဆိုေပမယ့္ ဆုိင္ကယ္ေပၚမွလိုက္စီးေသာအခါ ေအးျမေနေသာ ေလစိမ္းကမ်ားက ေစာေစာကေခြ်းေတြကိုေျခာက္ေသြ႕သြားေစသည္။

"ငါ့ကိုကိုင္ထားေလ ေကာင္းသန္႕ လမ္းကသိပ္ေကာင္းတာမဟုတ္ဘူး ျပဳတ္က်က်န္ခဲ့ဦးမယ္"

"ေအးပါကြာ......"

သူလမင္းခါးကို အသာကိုင္လိုက္သည္။ ရွပ္အက်ုႌအပါးေလးသာ၀တ္လာေသာ လမင္းကလည္း အနည္းငယ္ ခ်မ္းေနဟန္ရွိပါသည္။ သူကလဲ ေအးစိမ့္စိမ့္ျဖစ္ေနတာမို႕ လမင္း၏ခါးကိုအေနာက္ကေန သိုင္းဖက္လုိကျပီး လမင္းပုခံုးေပၚသို႕ ေမးတင္လုိက္သည္။ သူ႕စိတ္ထဲမွာေတာ့ ရီေ၀ေ၀ျဖင့္ ဘီယာအရွိန္ေတြက မေသေသးပါ။

"ေအးလို္က္တာေကာင္းသန္႕ရာ မင္းဖက္မွပဲေႏြးသြားေတာ့တယ္"

သူလမင္းကို အင္း ဟုသာေျဖလိုက္သည္။

လမ္းမီးေရာင္မ်ားမရွိသည့္ ေမွာင္မဲေနေသာညကို တိတ္ဆိတ္မႈေတြၾကား ျဖိဳခြင္းရင္း သူတို႕ျပန္လာၾကသည္။ လမင္းခါးကိုဖက္ထားရင္းမွ လမင္းဗိုက္သားေတြကို သူအသာေလး ကိုင္ၾကည့္မိသည္။ ေႏြးေနေသာ လမင္းခႏၶာကိုယ္က ဘာမွတုန္႕ျပန္မႈမျပဳပါ။ သူ႕အသိစိတ္ေတြေ၀၀ါးေနဆဲ ထိန္းခ်ဳပ္မႈေတြ လြတ္ကင္းခ်င္လာသလိုလို လမင္းကိုလြတ္ထြက္သြားမတတ္ဖက္ထားမိျပန္သည္။

ဆိုင္ကယ္ေမာင္ေနရင္းမွလမင္း၏လက္တစ္ဖက္က သူ႕လက္ကိုလာကိုင္ကာ အေရွ႕သို႕အနည္းငယ္ ဆြဲလိုကျပီး ေပါင္ၾကားထဲသို႕ထည့္ေပးလုိ္က္ေလသည္။ ဂ်င္းေဘာင္းဘီထဲတြင္ တုိးထြက္ေနေသာ လမင္း၏ ညီေလးက မာေက်ာေတာင့္တင္းေနသည္။ သူလမင္း၏ညီေလးကို အသာကုန္ညွစ္ထဲ့လိုက္၏။

"အား မင္းကလည္းေျဖးေျဖးလုပ္ပါကြ....."

"ဟားဟာ...... မင္းဆိုတာကလည္း ၂၄နာရီ ေ-ာင္ေနတဲ့ေကာင္ပဲကိုး"

"ငါလည္းဘာျဖစ္ေနမွန္းမသိပါဘူးကြာ မင္းငါ့အသားကိုလာထိလို္က္တာနဲ႕ စိတ္ထဲမွအလုိလုိကိုၾကြလာတာ"

"ၾကြလာတာ ဘယ္ေကာင္လဲ ငါနဲ႕ေတြ႕မယ္"

သူေျပာေျပာဆုိဆိုျဖင့္ လမင္း၏ညီေလးကို ထပ္ညွစ္လုိက္ျပန္ပါသည္။ လမင္းက အားကနဲေအာ္ယူရသည္အထိျဖစ္သြားသည္။

"ဟားဟားဟား..............."

သူတိုရဲ႕ရယ္ေမာသံေတြက ညဥ့္နက္ေနေသာ သန္းေခါင္းယံညၾကီးတြင္ လြင့္ပ်ယ္သြားပါသည္။ လမင္းက ဆုိင္ကယ္ကိုေမာင္းေနရင္းမွ တေျဖးေျဖးအရွိန္ေလ်ာ့ခ်လိုက္သည္။ ေမွာင္မဲေနေသာ လမ္းမၾကီးတြင္ သက္ရွိဆိုလို႕ သူတို႕ႏွစ္ဦးသာရွိမည္ထင္သည္။ လမင္းဘာေၾကာင့္ ဆုိင္ကယ္ရပ္လုိက္မွန္းမသိေသာ္လည္း သူဘာမွမေမးမိပါ။

လမင္းကအေရွ႕ထိုင္ေနရင္းမွ ဖက္ထားေသာသူ႕လက္ေတြကို ေျဖခ်လိုက္ျပီး အေနာက္သို႕ လွည့္ၾကည့္သည္။

"ေတာ္ေတာ္မူးေနလား ေကာင္းသန္႕"

"ေအးကြာေစာေစာတုန္းက သိပ္မမူးဘူး အခုေလတိုက္ေတာ့မွပိုမူးလာတယ္ ရီေ၀ေ၀ျဖစ္ေနျပီ"

လမင္းဘာမွမေျပာေတာ့ပဲ သူ႕ကိုေငးၾကည့္ေနသည္။ လမင္ရဲ႕ႏႈတ္ခမ္းေတြကို သူသတိထားၾကည့္ မိေတာ့ ေစာေစာက ေကာင္မေလးရဲ႕ ႏႈတ္ခမ္းသားေတြလို တစ္ခုခုကိုေတာင္းတေနသလိုလုိ......

သူ႕စိတ္ထဲ ထိုႏႈတ္ခမ္းသားေတြကုိ အာရံုလႊဲဖို႕ စိတ္ကူးမိေသာ္လည္း ရီေ၀ေ၀ျဖစ္ေနေသာ စိတ္ေတြက ထိန္းခ်ဳပ္ရခက္စြာ ထိုနႈတ္ခမ္းဆီသို႕သာ သူ႕ကိုတြန္းပို႕ေနသည္။ ေရွာင္လႊဲရခက္လာသည့္ အဆံုးမွာေတာ့ သူဘာကိုမွစဥ္းစားမေနေတာ့ပဲ လမင္းႏႈတ္ခမ္းေတြကို ပြ်တ္စ္ကနဲ နမ္းလိုက္မိသည္။

လမင္းရဲ႕မ်က္လံုးေတြက သူ႕ကိုလင္းလက္ေတာက္ပစြာၾကည့္ေနသည္....

သို႕ေသာ္..... ထိုလင္းလက္ေတာက္ပေနေသာ မ်က္လံုးမ်ားက ၾကည္ႏူးေက်နပ္သည့္ အရိပ္အေယာင္ မဟုတ္ပါပဲ ေဒါသမီးေၾကာင့္ ေတာက္ပလာေသာ လင္းလက္မႈေတြသာ ျဖစ္ေၾကာင္းေတြ႕ရွိရသည္......

ဤခဏတာေလးဟာ သူတို႕အတြက္တကယ့္ကို ရင္ခုန္စရာ စိတ္လႈပ္ရွားစရာေတြနဲ႕ အျပည့္ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ သူဟာ မွားသြားျပီဆိုတာ မိမိကုိယ္ကိုသိလိုက္ရျပီ.....

သူ႕ရဲ႕စိုးရိမ္စိတ္ေတြ အဆံုးမသတ္ေသးခင္မွာပဲ လမင္းက သူ႕မ်က္ႏွာကို လက္သီးျဖင့္ ထိုးခ်လိုက္ပါသည္......


"မင္းကဘာေကာင္လဲကြာ............"

လမင္းကသူ႕ကို နားလည္ရခက္စြာၾကည့္သည္။ သူဘာမွျပန္မေျပာပဲႏႈတ္ဆိတ္ေနရံုမွတပါး ဘာမွမတတ္ႏိုင္။ ေဒါသေတြျဖင့္လမင္းက ေတာက္တစ္ခ်က္ေခါက္လိုက္ျပီး သူ႕အနားမွ ဆုိင္ကယ္ကို ၀ူးကနဲေမာင္းထြက္သြားသည္။


အျဖစ္အပ်က္က ရုတ္ခ်ည္းဆိုသလို အေျပာင္းအလဲျမန္ဆန္လြန္းေသာေၾကာင့္ မိမိကုိယ္ကိုေတာင္ မယံုႏိုင္ေလာက္ေအာင္ပဲ အံ့ၾသမႈေတြနဲ႕အတူလမ္းမၾကီးေပၚတြင္ သူတစ္ေယာက္တည္းက်န္ရစ္ခဲ့သည္။ လမင္းကေတာ့ ဆုိင္ကယ္ကို ဒုန္းစိုင္းေမာင္းႏွင္သြားျပီး အေနာက္မွေန၍ ဆုိင္ကယ္ေနာက္မီးနီနီေလးကိုသာ မႈန္ျပျပျမင္ရပါေတာ့သည္။


(၆)

ိထိုေန႕ညကအျဖစ္အပ်က္မ်ားသည္ သူ႕တစ္သက္တာမေမ့ႏိုင္စရာေတြ ျဖစ္လာလိမ့္မည္ဟု သူဘယ္တုန္းကမွ ထင္မထားခဲ့ပါ။ သို႕ေသာ္ ထိုအျဖစ္အပ်က္မ်ားသည္ အခ်ိန္ကာလတစ္ခုကိုေက်ာ္လြန္သည့္ တုိင္ေအာင္ သူ႕ကိုအေနာက္မွေန၍ ထိတ္လန္႕ေျခာက္ျခားေအာင္ ျပဳစားလွ်က္ရွိသည္။

ထိုေန႕ညမွစ၍ လမင္းႏွင့္သူမ်က္ႏွာခ်င္းမဆိုင္ျဖစ္ေတာ့ပါ။ အခန္းထဲတြင္ေတြ႕ေသာ္လည္း မျမင္ခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ေနမိသည္။ အျပင္တြင္ေတြ႕ေသာ္လည္း တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ မႏႈတ္ဆက္မိၾကပါ။ ထို႕အတူ မိမိကုိယ္ကိုလဲ ထိတ္လန္႕ေျခာက္ျခားသြားမိသည္။ ေျပာင္းလဲသြားသည့္ သူ႕စိတ္ေတြကို အေျဖရွာရင္း ဒုကၡပင္လယ္ထဲတြင္ နစ္ေျမာေနမိသည္။ ဘာေၾကာင့္လဲ ဘာျဖစ္လို႕လဲ ဆိုတဲ့ေမးခြန္းေတြကို သူ႕ကိုယ္သူသာ အၾကိမ္ၾကိမ္အခါခါေမးျမန္းေနမိရင္း လမ္းမထက္မ်ားေပၚတြင္ တ၀ဲ၀ဲတလည္လည္ျဖင့္ လမ္းေပ်ာက္ေနခဲ့ရသည္။


လက္ပံပင္ေပၚတြင္ နားေနေသာက်ီးကန္းမ်ာက ဆူညံပြက္ကေလာရိုက္ေနၾကသည္။ သစ္ရြက္ေျခာက္ေတြ ျဖင့္ျပည့္ေနေသာ လမ္းက်ဥ္းေလးထဲသို႕ သူေလွ်ာက္လာလိုက္သည္။ ဆူးရွေသာ ညေနေနေရာင္က နီျမန္းေနေသာ ေရာင္စဥ္ေတြကိုပက္ျဖန္းလွ်က္ မိုးျပာေရာင္ေကာင္းကင္ၾကီးေအာက္တြင္ လက္ပံပင္ၾကီးကို လွပေနေစသည္။ သစ္ရြက္ေျခာက္မ်ားကို သူျဖတ္နင္းလာခဲ့ျပီး လက္ပံပင္ေအာက္သို႕ေရာက္ေသာအခါ သူ႕လြယ္အိတ္ကိုခြ်တ္ကာ သစ္ရြက္ေျခာက္မ်ားေပၚသို႕ ပစ္ခ်လိုက္သည္။

လက္ပံပင္ေပၚမွ ဆူညံေနေသာ က်ီးကန္းသံမ်ားက ပတ္၀န္းက်င္တစ္၀ိုက္သို႕ ပဲ့တင္ရိုက္ခတ္လွ်က္ ရွိသည္။ သူလက္ပံပင္ေျခရင္းရွိရာသို႕ ေလွ်ာက္လာခဲ့ျပီး အပင္အျမစ္ေခါက္ေပၚသို႕ ထုိင္လိုက္သည္။ အေ၀းမွတိုက္ခတ္ေနေသာ ေလေလးကတျဖဴးျဖဴးႏွင့္ သူ႕ပါးပင္ထက္သို႕ ၀ဲက်ေနေသာ ဆံစမ်ားကို လြင့္ေျမာ ေနေစသည္။ သူသက္ျပင္းတစ္ခ်က္ကို ေလးေလးပင္ပင္ၾကီးခ်မိသြားသည္.......

သည္ေန႕ သူအိမ္ျပန္ခ်င္စိတ္မရွိပါ။ အိမ္ျပန္ေနာက္က်၍ သူ႕မိခင္ျဖစ္သူကေတ့ သူကိုေမွ်ာ္ေနေလ်ာ့မည္။ သို႕ေပမယ့္မတတ္ႏိုင္။ စိတ္ထဲမွာရွိေနသည့္ ေမးခြန္းေတြ ျပႆနာေတြ အစိုင္အခဲေတြကုိ ေခ်ဖ်က္ပစ္ဖုိ႕ သူနည္းလမ္းရွာရမည္။ သို႕မဟုတ္ပါက သူဘယ္အခ်ိန္ထိ ဒီလိုအေျဖမရွိတဲ့ေလာကၾကီးထဲမွာ က်င္လည္ က်က္စားေနရဦးမွာလဲ။ ထိုျပႆနာကို စတင္ခဲ့သည္က သူကိုယ္တိုင္လဲျဖစ္သလို လမင္းဆိုရင္လဲ မမွားပါ။ သူတို႕ေတြ စည္းအျပင္ဖက္သို႕ေရာက္လုနီးနီး ထိန္းခ်ဳပ္မႈလြတ္ကင္းခဲ့ျပီးကာမွ ဘာေၾကာင့္မ်ား ျဗဳန္စားၾကီး ေပါက္ကြဲမႈေတြျဖစ္လာရတာလဲ။

သူ႕စိတ္ထဲအလိုမက်စြာျဖစ္မိသည္............

ေျမျပင္ေပၚက သစ္ရြက္ေျခာက္ေတြကို အလိုမက်စြာျဖင့္ နင္းေခ်ပစ္လုိက္သည္။ ထုိသစ္ရြက္ေျခာက္ေတြ ၾကားထဲသို႕ ေျခတစ္စံုေရာက္လာသည္......

ထိုေျခတစ္စံုေၾကာင့္ သူ႕လုပ္ရပ္ေတြ ရပ္တန္႕သြားသည္။ ထို႕ေနာက္ ေျခအရင္းမွေန၍ တေျဖးေျဖးေခါင္းေမာ့ၾကည့္လိုက္မိသည္။

"ငါမွားသြားတယ္ေကာင္းသန္႕ မင္းကိုစိတ္လုိက္မာန္ပါလုပ္လုိက္မိတာ ငါ့ကိုခြင့္လြတ္ပါ။ တကယ္ဆို ငါအဲ့လိုမလုပ္ခ်င္ခဲ့ပါဘူး ဒါေပမယ့္ ငါဘာေၾကာင့္လုပ္လုိက္မိမွန္းမသိဘူး မင္းသိပါတယ္........."



လမင္းပါလား.......။ သူဆြံ႕အစြာျဖင့္လမင္းကိုၾကည့္လိုက္မိသည္။ လမင္းကသူ႕ေရွ႕တြင္ မားမားၾကီးရပ္တန္႕လွ်က္ အသက္မရွိသည့္ေက်ာက္တံုးတစ္တံုးလို ျငိမ္သက္ေနသည္။ သူလမင္းကိုဘာေျပာလို႕ေျပာရမွန္း မသိေတာ့။ တကယ္ဆိုရင္ သူကလည္းလြန္ခဲ့သည္မဟုတ္ပါလား။ လမင္းကို ခြင့္လႊတ္ပါတယ္လို႕ေျပာရမလား ကိစၥမရွိပါဘူးလို႕ပဲေျပာရမလား....... ဘယ္လိုျပန္ေျပာရပါ့မလဲ



"မင္းဘယ္အခ်ိန္ကဒီကိုေရာက္လာတာလဲ"


"ေက်ာင္းကဆင္းကတည္းက မင္းေနာက္ကိုလိုက္လာတာပဲ။"


သူတို႕ႏွစ္ဦးၾကားမွာ တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္နားလည္သြားေသာ အၾကည့္ေတြ ထြက္ေပၚလာသည္။ ပါးစပ္ကထုတ္မေျပာေပမယ့္ ရင္ထဲကေတာ့ သူတို႕ေတြနားလည္မႈရသြားၾကသည္။ ဘာေၾကာင့္လဲ ဘာျဖစ္လို႕လဲဆိုတဲ့ေမးခြန္းေတြအတြက္ အခုေတာ့အေျဖရသြားပါျပီ။ သူလမင္းရဲ႕ပုခံုးကို အသာလွမ္းကိုင္လိုက္သည္။


"ငါတို႕ေတြအရင္လိုျပန္ျဖစ္သြားျပီေနာ္ တကယ္ေတာ့ ဒါဟာဘာမွအေလးအနက္ၾကီးထားျပီး ေျဖရွင္းေနရမယ့္ျပႆနာမဟုတ္ပါဘူး ငါအဆင္ေျပပါတယ္"


လမင္းက တစ္ခ်က္ျပံဳးသည္။ ထို႕ေနာက္ သူ႕လက္ႏွစ္ဖက္ကို ေျမွာက္ျပီး......

"ဒါကဘာၾကီးလဲ လမင္း"

"ဖက္မယ္ေလကြာ မင္းနဲ႕ငါနဲ႕ျပန္အဆင္ေျပသြားတဲ့အတြက္ေပါ့ကြာ"

သူတစ္ခ်က္ျပံဳးလိုက္မိျပီး လမင္းကိုအသာသိုင္းဖက္လိုက္သည္။ လမင္းကလည္း သူ႕ကိုခါးကေနသိုင္း ဖက္လိုက္သည္။ ထိုအခိုက္တိုက္ခတ္လာသာ ေလျပႏုေအးေလးက သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ၾကား ၀င္ေရာက္ေမႊ႕သြားခဲ့သည္။ တစ္ေယာက္ရင္ထဲမွာ ၾကည္ႏူးျခင္းေတြ တစ္ေယာက္ရင္ထဲမွာ ေက်နပ္မႈေတြႏွင့္ သူတို႕တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္ လြတ္ထြက္သြားမလား ဖက္ထားမိလိုက္ၾကသည္။ တကယ္ဆိုရင္ ရင္ထဲမွာျဖစ္ခ်င္ေနသည့္ ဆႏၵကို စည္းေတြေဘာင္ေတြ သိကၡာေတြနဲ႕တားဆီးထားခဲ့ျခင္းသာျဖစ္ျပီး အဲ့ဒီအရာေတြ အားလံုးကိုေမ့ပစ္လုိက္ျပီး မိမိလုပ္ခ်င္တာကို လုပ္ၾကည့္လိုက္ေသာအခါ ဘာနဲ႕မွမတူတဲ့ လြတ္လပ္ျခင္းေတြ ရင္ထဲကိုေရာက္ရွိလာတာဟာ ဘယ္ေလာက္၀မ္းေျမာက္ပီတိျဖစ္ရတယ္ထင္သလဲ။


စူးရွေတာက္ပေနေသာ ေနမင္းၾကီးသည္ အေနာက္ကြ်န္းဆီသို႕ တေျဖးေျဖးျမဳပ္ကြယ္စျပဳလာသည္။ လက္ပံပင္ထက္မွ ဆူညံေနေသာ က်ီးကန္းမ်ားသည္လဲ တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္ကာ အိပ္တန္းျပန္ကုန္ၾကျပီ။ ေလာကၾကီးသည္ သာယာလွပစြာျဖင့္ ကုန္ဆုန္းေတာ့မည္။

ေကာင္းသန္႕လမင္းကိုတင္းၾကပ္စြာဖက္ထားေနမိရင္းနဲ႕မွ သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ၾကားထဲ ခိုးလိုးခုလု ျဖစ္လာသည္ကို သတိျပဳမိလာသည္။ လမင္းကို ဖက္ထားရာမွခြာလိုက္ျပီး ထိုခိုးလိုးခုလုျဖစ္လာသည့္ ေနရာသို႕ ၾကည့္လိုက္ေသာအခါ ဂ်င္းေဘာင္းဘီအသားၾကားထဲ မာေၾကာေတာင့္တင္းလာေသာ လမင္း၏ညီေလးကို ဖုထစ္စြာ ေတြ႕ျမင္လိုက္ရသည္။ ထို႕ေနာက္ သူႏွင့္လမင္းတစ္ေယာက္မ်က္ႏွာကို တစ္ေယာက္ၾကည့္လိုက္မိရင္း....................


"ဟား.......ဟား.......ဟား......."


ဖတ္ရွဳအားေပးျခင္းအတြက္ေက်းဇူးတင္ရွိပါသည္
ဇာတ္လမ္းေကာင္းမ်ားကို ဆက္လက္ေရးသားဖုိ႕ ၾကိဳးစားရင္း........


                                                                                                ခ်စ္တဲ့
                                                                                             Lovealone

Read More